บัตรเครดิตของฉันถูกปฏิเสธตอนกำลังรูดยื่นซื้อผ้าอ้อมกับนมผงให้ลูกสาววัยแปดเดือน แต่พอยกหูโทรหาสามี เขากลับตอบเสียงเย็นชาว่าไม่ใช่เรื่องของเขา พร้อมกับเสียงแม่ผัวที่แทรกเข้ามาด่าว่าฉันเป็นแค่เหลือบไรเกาะลูกชายกิน
บทที่ 2
เสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเรือนไม้โบราณในห้องนอนเด็กยังคงเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
กริ๊ก… กริ๊ก… กริ๊ก…
ทว่าเสียงนั้นกลับดังกึกก้องและหนักหน่วงในโสตประสาทของก้อง
ราวกับมันกำลังนับถอยหลังสู่วินาทีแห่งการพังทลายของชีวิตเขา
กลิ่นแป้งเด็กอ่อนละมุนและกลิ่นน้ำยาซักผ้าสูตรออร์แกนิกที่อบอวลอยู่ในห้องนอนสีพาสเทล
ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของฉันได้เลยแม้แต่น้อย
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาว
ทาบทาลงบนใบหน้ากลมป้อมของน้องพอยต์ที่กำลังหลับใหลอย่างเป็นสุขอยู่ในอ้อมแขนของฉัน
ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูระเรื่อยังคงขยับเบาๆ ตามสัญชาตญาณของทารกที่เพิ่งดูดอิ่ม
ช่างเป็นภาพที่บริสุทธิ์และสงบสุข
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ตรงหน้าประตูห้อง
ก้องยืนนิ่งงัน ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยสง่างามในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานเนื้อดี บัดนี้สั่นเทาจนมองเห็นได้ชัด
ขอบตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำและลึกโหล
เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมขึ้นมาตามไรผม ลื่นไหลลงมาตามสันกรามที่ขบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
โทรศัพท์มือถือในมือขวาของเขาสั่นสะเทือนถี่รัวไม่ยอมหยุด
หน้าจอกระพริบเตือนสายเรียกเข้าจากคณะกรรมการบริหาร ผู้จัดการฝ่ายการเงิน และซัพพลายเออร์นับสิบสาย
แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะกดรับ
ดวงตาที่เคยจ้องมองฉันด้วยความดูแคลนและถือดีเมื่อคืนนี้
บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปนเปไปด้วยความหวาดผวาอย่างสุดซึ้ง
“พ… แพร… มึงพูดว่าอะไรนะ?”
เสียงของก้องแหบพร่า สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
สรรพนามที่เขาใช้เรียกฉันเริ่มเปลี่ยนไปตามระดับความหวาดระแวงและสับสนที่พุ่งขึ้นสูงปรี๊ด
“มึงบอกให้กูจัดการเอาเองงั้นเหรอ?!”
เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนพรมปูพื้นนุ่มเสียงดังทึบ
“มึงรู้ไหมว่าข้างล่าง… ข้างนอกนั่น มันเกิดอะไรขึ้น!”
“บัญชีบริษัทถูกล็อกหมด! เช็คสั่งจ่ายค่าวัสดุก่อสร้างโครงการคอนโดแปดสิบล้านเด้งตั้งแต่แปดโมงเช้า!”
“แล้วธนาคาร… ธนาคารที่ให้วงเงินโอดีร้อยกว่าล้าน ส่งหนังสือบอกเลิกสัญญาสินเชื่อด่วนมาถึงบ้าน!”
ก้องยกมือข้างที่สั่นระริกขึ้นกุมขมับ ลมหายใจของเขาขาดห้วงและร้อนผ่าว
“เขาบอกว่ามีเจ้าหนี้สถาบันการเงินพิเศษ เข้ามาถือครองหนี้ทั้งหมด…”
“และเจ้าหนี้คนนั้น สั่งปิดประตูตายทุกเส้นทางการเงินของกูเดี๋ยวนี้!”
ฉันค่อยๆ วางขวดนมลงบนถาดไม้ข้างหัวเตียงอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งเสียงกระทบ
สองมือของฉันประคองร่างบอบบางของลูกสาว วางแกนอนลงในเปลเด็กไม้อย่างนุ่มนวลที่สุด
ดึงผ้าห่มผืนนุ่มลายกระต่ายขึ้นมาคลุมถึงระดับอกของลูก
ทุกท่วงท่าของฉันเชื่องช้า เยือกเย็น และนิ่งสนิท
นิ่งเสียจนก้องที่ยืนดูอยู่เริ่มประสาทเสีย
ความสงบของฉัน… กำลังกลายเป็นมีดโกนที่ค่อยๆ กรีดเฉือนความมั่นใจของเขาออกไปทีละชั้น
ฉันหันกลับมา ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมผ้าไหมตัวยาวให้เข้าที่
แววตาของฉันที่สบประสานกับดวงตาที่กำลังสั่นไหวของสามี
ว่างเปล่า… เย็นชา… และลึกซึ้งดั่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง
“แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะคะพี่ก้อง?”
ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศยามเช้า
“เมื่อคืนนี้… ตอนที่แพรโทรไปหาพี่ด้วยความจนหนทาง”
“ตอนที่แพรยืนอุ้มลูกวัยแปดเดือนอยู่หน้าแคชเชียร์ ท่ามกลางสายตาคนนับสิบที่มองมาราวกับแพรเป็นหัวขโมย”
“ตอนที่แพรบอกพี่ว่า บัตรเครดิตถูกตัด ลูกไม่มีนมกิน และไม่มีผ้าอ้อมจะเปลี่ยน…”
ฉันก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าวอย่างช้าๆ
เสียงส้นรองเท้าแตะในบ้านกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ดังเบาๆ แต่สะท้อนก้องในอกของคนฟัง
“พี่ตอบแพรว่ายังไงนะคะ?”
ฉันเอียงคอเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
“พี่บอกว่า ‘เธอก็หาทางเอาเองสิ ไม่ใช่เรื่องของพี่’ ไม่ใช่เหรอคะ?”
ก้องสะอึก ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้าที่ซีดขาวอยู่แล้วพลันเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
“แพร… มัน… มันคนละเรื่องกัน!”
ก้องละล่ำละลัก สองมือยกขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน
“นั่นมันแค่เรื่องผ้าอ้อม! เรื่องนมผงไม่กี่พันบาท!”
“แต่นี่มันคือบริษัท! มันคือธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านของครอบครัวพี่!”
“มึงจะเอาเรื่องขี้ปะติ๋วในบ้าน มาเปรียบเทียบกับความอยู่รอดของธุรกิจกูได้ยังไง?!”
“เรื่องขี้ปะติ๋วเหรอคะ?”
ฉันแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา
“สำหรับพี่… ปากท้องของลูกสาวแท้ๆ เลือดเนื้อเชื้อไขของพี่เอง คือเรื่องขี้ปะติ๋ว”
“แต่สำหรับแพร… ลมหายใจและความเป็นอยู่ของลูก คือสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้”
ฉันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เขาชอบฉีดเพื่อสร้างภาพลักษณ์นักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ
บัดนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นเหงื่อเปรี้ยวแห่งความตื่นตระหนกจนน่าสะอิดสะเอียน
“ในเมื่อพี่สอนให้แพรเรียนรู้ที่จะ ‘หาทางเอาเอง’…”
ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ
“แพรก็แค่หาทางรอดของแพรกับลูก… ด้วยการดึง ‘อากาศ’ ออกจากปอดของคนที่คิดจะเหยียบย่ำเราสองคนแม่ลูกไงคะ”
ดวงตาของก้องเบิกกว้างขึ้นจนแทบหลุดออกจากเบ้า
คำพูดของฉันเปรียบเสมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่ไขความลับอันดำมืดในสมองของเขา
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ปลายนิ้วชี้มาที่หน้าฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ม… มึง… อย่าบอกนะว่า…”
“เจ้าหนี้ลึกลับคนนั้น… คนที่กวาดซื้อหนี้ทั้งหมดของกู…”
“คือกูเหรอ?!”
“ตานนท์! ไอ้ก้อง! มึงอยู่ไหนวะ?!”
ยังไม่ทันที่ก้องจะได้ยินคำตอบจากปากฉัน
เสียงแผดแหลมสูงอันคุ้นเคยก็ดังลั่นบ้านขึ้นมาจากชั้นล่าง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของแม่นวล แม่สามีผู้ทรงอำนาจแห่งคฤหาสน์หลังนี้
กำลังวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดไม้สักมาราวกับพายุหมุน
ตึง! ตึง! ตึง!
ประตูห้องนอนเด็กถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับผนังห้องเสียงดัง ปัง!
แม่นวลยืนหอบหายใจจนตัวโยน
ร่างท้วมในชุดนอนผ้าซาตินสีสดที่เคยดูภูมิฐาน บัดนี้หลุดลุ่ย หน้าตาตื่นตระหนกจนแป้งฝุ่นที่พอกไว้แตกลายงา
ในมือเหี่ยวย่นของเธอถือสมุดบัญชีธนาคารและซองจดหมายสีแดงจากสถาบันการเงินไว้แน่น
“ตาก้อง! เกิดอะไรขึ้นลูก?!”
แม่นวลร้องโวยวายโดยไม่สนใจว่าหลานสาวตัวน้อยจะสะดุ้งตื่นหรือไม่
“เมื่อกี้ฝ่ายสินเชื่อโทรมาหาแม่! เขาบอกว่าบ้านหลังนี้… รถเบนซ์ของแม่… บัญชีเงินฝากประจำของแม่…”
“ถูกอายัดหมดแล้ว! บัตรเครดิตของแม่ก็รูดซื้อทองในห้างไม่ได้ตั้งแต่เช้า!”
“เขาบอกว่าถ้าไม่มีเงินสดร้อยห้าสิบล้านไปวางค้ำประกันภายในสิบสองชั่วโมง เขาจะส่งเจ้าพนักงานบังคับคดีมาติดป้ายยึดบ้าน!”
แม่นวลหันขวับมามองฉันที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
สายตาที่เคยมองฉันด้วยความชิงชังและเหยียดหยาม แปรเปลี่ยนเป็นความกราดเกรี้ยวอย่างไร้เหตุผล
เธอชี้นิ้วที่ประดับด้วยแหวนเพชรปลอมเข้ามาที่หน้าฉันทันที
“อีนี่! มึงยืนทำหน้าสลอนอะไรอยู่ตรงนี้?!”
แม่นวลแผดเสียงด่ากราด น้ำลายกระเซ็น
“ผัวมึงกำลังจะล่มจม บ้านกำลังจะโดนยึด มึงยังไม่รีบออกไปกดเงินสดมาช่วยผัวมึงอีกเหรอ?!”
“วันๆ เอาแต่เกาะลูกชายกูกิน พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็ทำตัวเป็นใบ้ไร้ประโยชน์!”
“มึงไปเอาทองหมั้น ไปเอาเงินเก็บที่มึงแอบซ่อนไว้มาให้ตาก้องเดี๋ยวนี้เลยนะ อีตัวซวย!”
ฉันยืนมองดูหญิงชราตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช
ตลอดสามปีที่แต่งงานเข้ามาในบ้านหลังนี้
ไม่มีวันไหนเลยที่ผู้หญิงคนนี้จะไม่หาเรื่องกดขี่ ข่มเหง และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน
ตอนที่ฉันแพ้ท้องอย่างหนักจนลุกไม่ขึ้น แม่นวลสั่งให้ฉันตื่นแต่ตีห้ามาล้างห้องน้ำและทำกับข้าวแปดอย่าง
ตอนที่ฉันคลอดลูกก่อนกำหนดและต้องนอนพักฟื้นในห้องไอซียู แม่นวลบ่นว่าฉันสิ้นเปลืองค่ารักษาพยาบาล
เธอคอยเสี้ยมสอนก้องทุกลมหายใจว่า อย่าให้เงินเมีย อย่าให้เมียมีอำนาจ
ให้มองฉันเป็นเพียงแค่คนรับใช้ที่มีทะเบียนสมรสค้ำคอเท่านั้น
และก้อง… ลูกชายยอดกตัญญูก็เชื่อฟังแม่ทุกกระเบียดนิ้ว
จนกระทั่งกล้าทำเรื่องระยำด้วยการตัดเงินซื้อนมผงของลูกตัวเอง!
“แม่คะ…”
ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกจนแม่นวลถึงกับชะงักคำด่า
“บ้านหลังนี้… รถเบนซ์คันนั้น… และบริษัทรับเหมาก่อสร้างของพี่ก้อง…”
ฉันกวาดสายตามองคนทั้งสองอย่างช้าๆ
“มันกำลังจะถูกยึด… ไม่ใช่เพราะโชคร้ายหรอกค่ะ”
“แต่มันเป็นเพราะ ‘เจ้าของเงินตัวจริง’ เขาต้องการทวงของของเขาคืนต่างหาก”
“มึงพูดจาเพ้อเจ้ออะไรของมึง?!” แม่นวลตวาดแหว “เงินพวกนั้นมันเป็นเงินน้ำพักน้ำแรงของลูกชายกูทั้งนั้น!”
“น้ำพักน้ำแรงของพี่ก้องงั้นเหรอคะ?”
ฉันแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ
เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้ก้องถึงกับเสียวสันหลังวาบจนต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว
“พี่ก้องคะ… ช่วยอธิบายให้แม่ของพี่ฟังหน่อยสิคะ”
ฉันจ้องหน้าก้องเขม็ง
“บอกแม่พี่ไปสิ… ว่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่บริษัทของพี่กำลังจะเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะโดนผู้รับเหมาช่วงโกงเงินไปสามสิบล้าน…”
“ใคร… เป็นคนเอาเงินสดห้าสิบล้านบาทแบบไม่คิดดอกเบี้ย มาโยนใส่ตักพี่เพื่อต่อลมหายใจให้บริษัทนี้?”
“ใคร… เป็นคนใช้หลักทรัพย์ค้ำประกันวงเงินกู้กับธนาคารพาณิชย์ใหญ่ มูลค่ากว่าสามร้อยล้านบาท เพื่อให้พี่ได้ประมูลงานสร้างทางด่วนและอาคารรัฐสภา?”
“และใคร… ที่เซ็นสัญญากองทุนทรัสต์ลับ ผูกโยงชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลพี่ไว้ในกำมือ?”
ห้องนอนเด็กทั้งห้องพลันเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที
เงียบเสียจนได้ยินเสียงหยดเหงื่อของก้องที่หยดกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ดัง แหมะ
ใบหน้าของก้องบัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวดอันแสนสาหัส
เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องนอนอย่างหมดแรง
สองมือที่เคยกุมบังเหียนอาณาจักรก่อสร้าง บัดนี้ตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ตาก้อง… นี่มันเรื่องอะไรกันลูก?!”
แม่นวลเริ่มหน้าถอดสี เสียงกรีดแหลมเริ่มสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้าจับขั้วหัวใจ
“มึงอย่าบอกแม่นะ… ว่าเงินที่มึงเอามาซื้อบ้านหลังนี้… เงินที่มึงเอามาเปิดบริษัทให้แม่เชิดหน้าชูตา…”
“มัน… มันมาจากอีนี่?!”
“ไม่ใช่มาจากแพรหรอกครับแม่…”
ก้องตอบด้วยน้ำเสียงที่แหลกสลาย น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอาบสองแก้มที่ตอบซูบ
“แต่มันมาจาก ‘ท่านธนินทร์ วรโชติโภคิน’…”
“ราชาแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์และวัสดุก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ… พ่อแท้ๆ ของแพร!”
เพล้งงงงง!
ไม่ใช่เสียงแก้วแตก
แต่มันคือเสียงโลกแห่งความเย่อหยิ่ง ทะนงตน และหน้ากากไฮโซจอมปลอมของแม่นวล ที่พังทลายลงเป็นเศษธุลีในพริบตาเดียว!
สมุดบัญชีธนาคารในมือของแม่นวลร่วงหล่นลงพื้น
ดวงตาของหญิงชราเบิกโพลง ร่างทั้งร่างสั่นเทาราวกับคนเป็นอัมพาตเฉียบพลัน
เธออ้าปากค้าง พยายามจะหายใจเข้า แต่ลมหายใจกลับติดขัดอยู่ในลำคอ
“ธ… ธนินทร์… วรโชติโภคิน…”
แม่นวลครางออกมาด้วยเสียงที่ฟังแทบไม่เป็นภาษา
ชื่อของ ‘ธนินทร์ วรโชติโภคิน’ คือตำนานที่ไม่มีใครในแวดวงธุรกิจไทยไม่รู้จัก
มหาเศรษฐีผู้ล่วงลับผู้ถือครองสัมปทานเหมืองหิน ท่าเรือขนส่งทราย และเครือข่ายค้าปลีกวัสดุก่อสร้างทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชายผู้ทิ้งพินัยกรรมกองทุนทรัสต์มูลค่าหลายหมื่นล้านไว้ให้ทายาทเพียงคนเดียว
ทายาทที่หายสาบสูญไปจากวงสังคม…
ทายาทที่ทุกคนคิดว่าหนีไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในต่างประเทศ…
แต่แท้จริงแล้ว… ทายาทคนนั้นกลับมานั่งคุกเข่าล้างห้องน้ำ กวาดบ้าน และถูกด่าว่าเป็น ‘เหลือบไร’ อยู่ในบ้านหลังนี้มาตลอดสามปีเต็ม!
“มะ… ไม่จริง…” แม่นวลส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง
“ถ้ามึงเป็นลูกสาวของท่านธนินทร์… แล้วทำไมมึงถึงยอมมาแต่งงานกับไอ้ก้อง?!”
“ทำไมมึงถึงยอมทนให้พวกกูจิกหัวใช้ ยอมให้ลูกชายกูคุมเงิน?!”
“มึงแกล้งทำตัวจนเพื่อมาหลอกลวงพวกกูใช่ไหม อีสารเลว!”
“หลอกลวงงั้นเหรอคะ?”
ฉันแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา
ดวงตาของฉันจับจ้องมองหญิงชราผู้ไม่เคยสำนึกผิดด้วยความชิงชัง
“ตอนที่พ่อของฉันป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย… พ่อจับมือฉันไว้แล้วบอกว่า”
“‘แพรลูก… เงินทองหมื่นล้าน มันซื้อความจริงใจของคนไม่ได้'”
“‘ถ้าลูกจะแต่งงานกับใครสักคน จงใช้ชีวิตอย่างธรรมดาที่สุด แล้วลูกจะได้เห็นเนื้อแท้ของมนุษย์คนนั้นยามที่ไม่มีแสงสปอตไลต์ส่องถึง'”
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตผุดพรายขึ้นมาตอกย้ำ
“ตอนที่พี่ก้องเข้ามาจีบฉัน… เขาเป็นแค่หนุ่มวิศวกรธรรมดาที่ดูขยัน อ่อนน้อม และพูดจาไพเราะ”
“ฉันหลงคิดว่าฉันได้พบผู้ชายที่จะรักฉันด้วยเนื้อแท้ ไม่ใช่เพราะเงินทองของตระกูล”
“ฉันยอมเก็บซ่อนสถานะ ยอมปิดบังทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยน้ำพักน้ำแรงของเราสองคน”
“เงินห้าสิบล้านที่ฉันแอบช่วยบริษัท เงินสามร้อยล้านที่ฉันค้ำประกันให้… ฉันทำในนามกองทุนนิรนาม เพราะฉันไม่อยากให้พี่ก้องรู้สึกด้อยค่าหรือมีปมด้อยว่าเกาะเมียกิน!”
ฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวแม่นวล แววตาคมกริบดั่งใบมีดโกน
“แต่สิ่งที่ฉันได้รับตอบแทนตลอดสามปี…”
“คือการที่พวกคุณค่อยๆ เผยสันดานดิบออกมา!”
“พอบริษัทเริ่มมีกำไร พี่ก้องก็เริ่มเหยียบย่ำฉัน เริ่มเห็นฉันเป็นแค่ของตาย”
“ส่วนคุณแม่… ก็คอยกรอกหูลูกชายทุกวันว่าฉันเป็นตัวถ่วง เป็นกาฝาก คอยชี้หน้าด่าฉันสารพัด!”
“และฟางเส้นสุดท้าย…”
ฉันหันกลับไปมองก้องที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าสะอื้นอยู่บนพื้น
“คือการที่พวกคุณ… กล้าตัดเงินซื้อนมผงของลูกสาววัยแปดเดือน!”
“กล้าปล่อยให้เด็กตาดำๆ ต้องอดอยาก เพียงเพื่อต้องการแสดงอำนาจอันน่าสมเพชของตัวเอง!”
“ในเมื่อพวกคุณมองว่าความอดทนของฉันคือความโง่เขลา…”
“ฉันก็จะทำให้พวกคุณได้รู้ซึ้ง… ว่าเวลาที่ ‘เหลือบไร’ ตัวนี้ดึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเธอกลับคืนมา”
“พวกคุณ… จะเหลือค่าอะไรในโลกใบนี้บ้าง!”
บรึ้มมมมมม! บรึ้มมมมมม!
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หลายคันก็ดังคำรามก้องเข้ามาในอาณาเขตของบ้าน
ตามมาด้วยเสียงเบรกดัง เอี๊ยดดดด! สนั่นหวั่นไหวที่หน้ามุขบันได
เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นระเบียบของคนกลุ่มใหญ่ก้าวขึ้นบันไดบ้านมาอย่างรวดเร็ว
ประตูหน้าบ้านชั้นล่างถูกผลักเปิดออก
ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และหนักแน่นของชายวัยกลางคนดังขึ้นผ่านโถงบันได:
“ขออภัยที่ต้องรบกวนในยามวิกาลครับ คุณแพรไพลิน วรโชติโภคิน!”
“ทีมบริหารสินทรัพย์พิเศษ ธนาคารพาณิชย์สากล พร้อมด้วยเจ้าพนักงานบังคับคดี และเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลาง…”
“เดินทางมาถึงเพื่อดำเนินการตามคำสั่งศาลเรียบร้อยแล้วครับ!”
ก้องและแม่นวลสะดุ้งสุดตัว
เสียงฝีเท้านับสิบคู่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาชั้นสองอย่างไม่รีรอ
เวลาแห่งการชดใช้กรรม… ได้มาเคาะประตูถึงหน้าห้องนอนแล้ว!
บทที่ 3
เสียงรองเท้าหนังแท้ขัดมันวาวกระทบลงบนพื้นไม้สักขั้นบันไดดังหนักแน่นและเป็นจังหวะ
ตึก… ตึก… ตึก…
ทุกย่างก้าวที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เปรียบเสมือนเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังเดินเข้ามาลากคอคนบาปไปลงทัณฑ์
ร่างสูงโปร่งของ ‘คุณธีระ’ ทนายความประจำตระกูลวรโชติโภคิน ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม คัตติ้งเนี้ยบกริบ ก้าวเข้ามาในห้องนอนเด็กเป็นคนแรก
ข้างกายของเขาคือ ‘คุณวิบูลย์’ รองกรรมการผู้จัดการใหญ่ฝ่ายบริหารสินทรัพย์พิเศษของธนาคาร
และเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์จากกรมบังคับคดีอีกสองนายในเครื่องแบบสีกากีเต็มยศ
ด้านหลังสุด… คือเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลางนอกเครื่องแบบอีกสี่นายที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูห้องอย่างเงียบกริบ
ในมือของทนายธีระถือแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำขอบทองหนาเตอะ
มีตราประทับสีแดงสดของศาลล้มละลายกลางและศาลแพ่งแปะหราอยู่บนหน้าปก
“กราบเรียนคุณแพรไพลินครับ…”
ทนายธีระค้อมศีรษะลงทำความเคารพฉันอย่างสูงสุดต่อหน้าก้องและแม่นวล
“คำสั่งศาลล้มละลายกลาง ที่ ล.4491/2569 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่เวลา 06.00 น. ที่ผ่านมาแล้วครับ”
“ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด นายก้องภพ รัตนเดชากุล และ บริษัท รัตนเดชา คอนสตรัคชั่น จำกัด”
“เนื่องจากไม่สามารถชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่ถึงกำหนดทวงถาม มูลค่ารวมเงินต้นและดอกเบี้ยทั้งสิ้น สี่ร้อยเจ็ดสิบหกล้านห้าแสนบาทได้”
ทนายธีระเปิดแฟ้มเอกสาร ดึงกระดาษคำสั่งศาลที่มีตราครุฑสีแดงขนาดใหญ่ออกมาชูขึ้นตรงหน้าก้อง
“ทรัพย์สินทั้งหมดอันประกอบด้วย…”
น้ำเสียงของทนายความดังกังวานและไร้ความปรานี
“บัญชีเงินฝากกระแสรายวันและออมทรัพย์ทุกบัญชีของบริษัทและของนายก้องภพ…”
“เครื่องจักรกลหนัก รถแบคโฮ รถผสมปูน และอุปกรณ์ก่อสร้างทั้งหมดในไซท์งานหกแห่งทั่วกรุงเทพมหานคร…”
“และอสังหาริมทรัพย์… ที่ดินพร้อมบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังนี้ โฉนดเลขที่ 88912…”
ทนายธีระปรายสายตามองดูแม่นวลที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นลูกนกต้องพายุ
“ซึ่งนายก้องภพ นำมาจดจำนองค้ำประกันเงินกู้ส่วนบุคคลไว้กับกองทุนทรัสต์วรโชติโภคิน…”
“บัดนี้ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ในการครอบครองของกองทุนทรัสต์โดยสมบูรณ์ตามกฎหมายเรียบร้อยแล้วครับ!”
“และเจ้าพนักงานบังคับคดี มีคำสั่งขับไล่บุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด ออกจากพื้นที่ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงนับจากนี้!”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนของคุณนายแม่ผัวแผดลั่นห้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด
แม่นวลทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นห้องนอนเด็ก สองมือเหี่ยวย่นทุบตีพื้นไม้อย่างบ้าคลั่ง
“ไม่จริง! กูไม่ยอม! นี่มันบ้านของลูกชายกู!”
หญิงชราแผดเสียงด่าทั้งน้ำตา หน้าตาบิดเบี้ยวไปด้วยความสิ้นหวัง
“พวกมึงเป็นใครถึงกล้ามาไล่กูออกจากบ้านตัวเอง?! กูอยู่ที่นี่มาสามปี กูมีสิทธิ์!”
“อีแพร! มึงสั่งให้พวกมันหยุดเดี๋ยวนี้นะ! มึงเป็นสะใภ้ตระกูลกู ข้าวแดงแกงร้อนที่มึงกินเข้าไป มึงลืมบุญคุณไปหมดแล้วเหรอ?!”
“บุญคุณเหรอคะคุณแม่?”
ฉันก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนเคียงข้างทนายธีระ
สายตาของฉันก้มมองหญิงชราที่นอนดิ้นพล่านอยู่แทบเท้าด้วยความเย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็ง
“ข้าวแดงแกงร้อนที่คุณแม่พูดถึง… มันคือกับข้าวที่ฉันต้องตื่นแต่ตีห้ามาทำให้พวกคุณกินด้วยเงินของฉันเองไม่ใช่เหรอคะ?”
“บ้านหลังนี้… ราคาห้าสิบห้าล้านบาท พี่ก้องออกเงินดาวน์แค่ล้านเดียว ส่วนอีกห้าสิบสี่ล้าน… กองทุนของพ่อฉันเป็นคนจ่ายตัดสดให้ทั้งหมด!”
“รถเบนซ์ที่คุณแม่นั่งเชิดหน้าชูตาไปอวดเพื่อนไฮโซ… ค่างวดเดือนละเก้าหมื่นบาท ก็ตัดจากบัตรเครดิตของฉัน!”
“แม้กระทั่งค่าทำหน้า ค่าฉีดโบท็อกซ์ของคุณแม่… ฉันก็เป็นคนจ่ายให้มาตลอด!”
ฉันแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช
“พวกคุณไม่เคยมีบุญคุณอะไรกับฉันเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว…”
“มีแต่พวกคุณนั่นแหละ… ที่เป็น ‘เหลือบไร’ เกาะกระดูกพ่อฉันกินมาตลอดสามปีเต็ม!”
คำพูดที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ทำให้แม่นวลถึงกับอ้าปากค้าง
เธอเอามือกุมหน้าอกซ้าย หายใจหอบถี่จนตัวโยน แววตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจกอบกู้ได้อีกต่อไป
ทว่า… หายนะของครอบครัวนี้ยังไม่จบลงเพียงแค่นั้น
ครืด… ครืด… ครืด…
โทรศัพท์มือถือของก้องที่ตกอยู่บนพื้นข้างตัวเขาสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง
หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้ก้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีเทาหม่นดั่งคนตาย
‘น้องมินตรา (ที่รัก)’
เสียงลำโพงโทรศัพท์ที่เปิดค้างไว้ตั้งแต่สายก่อนหน้านี้ ดังแทรกความเงียบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
เสียงหวานหยดย้อยที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของหญิงสาวคนหนึ่งดังลั่นห้อง:
“พี่ก้องขา! ทำไมพี่ก้องยังไม่โอนเงินค่าผ่อนคอนโดกับค่ากระเป๋าแอร์เมสมาให้มินตราอีกคะ?!”
“นิติบุคคลคอนโดเขามาล็อคห้องมินตราแล้วนะคะ! บัตรเครดิตเสริมที่พี่ให้มินตราไว้ก็รูดไม่ผ่านสักใบ!”
“พี่บอกว่าถ้าพี่บีบให้นังแพรมันยอมจำนองที่ดินมรดกได้ พี่จะพาหนูไปช้อปปิ้งที่ปารีสไม่ใช่เหรอคะ?!”
“รีบเอาเงินมาให้หนูเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นหนูจะเอารูปที่เรานอนด้วยกัน ส่งไปให้นังหน้าโง่นั่นดูให้หมด!”
กริ๊ก.
สายตัดไป…
ความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวดั่งขุมนรกทิ้งตัวลงมาทับถมห้องนอนเด็กอีกครั้ง
ก้องเบิกตากว้างจนแทบจะฉีกขาด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมซ้ำสอง
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฉัน
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวาอย่างสุดขีดเมื่อความลับอันโสมมที่สุดถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน
แม่นวลที่นอนอยู่บนพื้นชะงักกึก หันขวับไปมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความตกตะลึง
“ตาก้อง… น… นี่มึง… มึงแอบเลี้ยงอีตัวไว้อีกคนเหรอ?!”
แม่นวลร้องเสียงหลง
“มึงเอาเงินบริษัทไปปรนเปรอมัน… จนบริษัทไม่มีเงินจ่ายหนี้เนี่ยนะ?!”
ฉันยืนนิ่ง ทอดสายตามองดูผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยความสมเพชเวทนาจนถึงที่สุด
ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของฉันแม้แต่หยดเดียว
เพราะหัวใจของฉัน… ได้ตัดขาดจากชายคนนี้ไปตั้งแต่วินาทีที่เขาบอกว่าการที่ลูกไม่มีนมกิน ‘ไม่ใช่เรื่องของเขา’ แล้ว
“พี่ก้องคะ…” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
“แปดแสนบาท… ที่พี่แอบถอนออกจากบัญชีบริษัทไปเมื่อเดือนก่อน”
“ที่พี่โกหกฉันว่าเอาไปจ่ายค่าเหล็กเส้นสำหรับงานก่อสร้าง…”
“ที่แท้… พี่เอาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้นังผู้หญิงคนนั้น”
ฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ก้มลงมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาของเขาอย่างเยือกเย็น
“ในขณะที่พี่มีเงินแปดแสนไปปรนเปรอชู้…”
“แต่พี่กลับระงับบัตรเครดิต… ปล่อยให้ลูกสาวแท้ๆ ของพี่ต้องอดนม เพราะเงินแค่สามพันเจ็ดร้อยห้าสิบบาท!”
“จิตใจของพี่… ทำด้วยอะไรกันแน่คะ ก้อง?”
“แพร… พี่ขอโทษ! พี่กราบล่ะแพร!”
ก้องระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เขาคลานเข่าเข้ามากอดข้อเท้าของฉันไว้แน่น เอาหน้าผากโขกลงกับพื้นกระเบื้องแทบเท้าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!
เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากหน้าผากของเขา เปเปื้อนลงบนพื้นไม้
“พี่ยอมรับผิดทุกอย่างแล้วแพร! พี่มันเลว พี่มันหน้ามืดตามัวไปเอง!”
“ยกโทษให้พี่เถอะนะแพร… เห็นแก่ลูกของเรา เห็นแก่น้องพอยต์เถอะนะ!”
“ถ้าพี่ล้มละลาย ถ้าพี่ติดคุก… ลูกเราจะโตมายังไง ลูกจะมีพ่อเป็นขี้คุกนะแพร!”
“ช่วยพี่ครั้งนี้นะแพร… ปลดล็อกหนี้ให้พี่ แล้วพี่จะตัดขาดกับอิมินตราทันที พี่จะยอมเป็นทาสรับใช้แพรกับลูกไปตลอดชีวิต!”
เขาร่ำไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ พยายามจะเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับชายเสื้อคลุมของฉัน
ฉันค่อยๆ ถอยเท้าออกอย่างช้าๆ ปล่อยให้มือของเขาสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า
“อย่าเอาชื่อของน้องพอยต์… มาแปดเปื้อนปากสกปรกของพี่เลยค่ะ”
ฉันเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
“ตอนที่พี่ตัดเงินค่านมลูก… พี่เคยนึกถึงคำว่าพ่อไหมคะ?”
“ตอนที่แม่ของพี่ด่าฉันว่าเป็นเหลือบไร และปล่อยให้ลูกต้องหิวโหย… พวกคุณเคยนึกถึงหัวอกของเด็กแปดเดือนบ้างไหม?”
ฉันหันไปสบตากับทนายธีระ
“คุณธีระคะ…”
“ครับคุณแพร”
“ยื่นฟ้องหย่าทันทีในข้อหามีชู้และกระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภรรยาอย่างร้ายแรง”
“เรียกค่าเสียหายทางแพ่งจากนายก้องภพและนางสาวมินตรา คนละห้าสิบล้านบาท”
“และในส่วนคดีอาญา…” ฉันชี้ไปที่แฟ้มเอกสารในมือทนาย
“ดำเนินคดีข้อหายักยอกทรัพย์ของบริษัท ซึ่งเป็นทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของกองทุนทรัสต์”
“รวมถึงคดีฉ้อโกงและปลอมแปลงเอกสารทางการเงิน ดำเนินคดีให้ถึงที่สุด โดยไม่มีการยอมความแม้แต่วินาทีเดียว!”
“รับทราบครับคุณแพรไพลิน!” ทนายธีระขานรับอย่างหนักแน่น
นายตำรวจสอบสวนกลางสองนายก้าวเข้ามาข้างหน้าทันที
เสียงปลดซองปืนและเสียงดึงกุญแจมือเหล็กกล้าดัง แกร๊ก! บาดลึกเข้าไปในจิตใจของสองแม่ลูก
“นายก้องภพ รัตนเดชากุล…” นายตำรวจประกาศเสียงกร้าว
“คุณถูกจับกุมตามหมายจับของศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ ในข้อหายักยอกทรัพย์และฉ้อโกง กรุณาไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้ครับ!”
กุญแจมือเหล็กเย็นเฉียบถูกสวมเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของก้องอย่างรวดเร็วและแน่นหนา
“ไม่นะ! แพร! อย่าทำแบบนี้! แม่ช่วยก้องด้วย! ฮืออออ…”
ก้องดิ้นรนโหยหวน ร่างของเขาถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายหิ้วปีกดึงให้ลุกขึ้นยืนและลากตัวออกไปจากห้องนอน
แม่นวลพยายามจะคลานตามลูกชายไป แต่เจ้าพนักงานบังคับคดีก้าวเข้ามาขวางไว้
“นางนวล รัตนเดชากุล…” เจ้าพนักงานกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“บ้านหลังนี้ถูกสั่งปิดและอายัดแล้ว ขอให้คุณเก็บเฉพาะเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่จำเป็น ใส่กระเป๋าเดินทางใบเดียว และออกจากพื้นที่ภายในสามสิบนาทีครับ”
“หากขัดขืน… ทางเราจะดำเนินคดีข้อหาบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกอายัดตามคำสั่งศาลทันที!”
แม่นวลทรุดตัวลงนอนราบกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบสิ้นสติ
เครื่องเพชรปลอมบนตัวเธอ… รถเบนซ์คันหรู… หน้าตาในสังคมไฮโซจอมปลอม…
บัดนี้มลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงซากปรักหักพังของชีวิตที่ต้องไปนอนข้างถนนในวัยหกสิบปี!
ฉันไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขาทั้งสองคนอีกต่อไป
ฉันหมุนตัว เดินตรงไปยังเปลนอนของน้องพอยต์
ลูกสาวตัวน้อยของฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา แขนเล็กๆ ชูขึ้นโบกไปมาในอากาศพร้อมส่งเสียงอ้อแอ้อย่างร่าเริง
ไม่มีความหวาดกลัว
ไม่มีความหม่นหมอง
มีเพียงความสดใสอันบริสุทธิ์ของดวงใจดวงน้อย
ฉันช้อนร่างนุ่มนิ่มของลูกขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก จุมพิตลงบนกระหม่อมบางของแกอย่างทะนุถนอม
“ปลอดภัยแล้วนะลูกรัก…”
ฉันกระซิบข้างหูของลูก น้ำตาแห่งความโล่งอกหยดลงบนแก้มเนียนใส
“ต่อแต่นี้ไป… จะไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้ มารังแกหรือแย่งชิงความสุขไปจากหนูได้อีกตลอดกาล”
…
เวลาผ่านไปสามสัปดาห์…
ณ เพนต์เฮาส์หรูสามชั้นริมแม่น้ำเจ้าพระยา บนยอดตึกระฟ้าของตระกูลวรโชติโภคิน
แสงแดดยามสายสีส้มทองสาดส่องผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์จากเพดานจรดพื้น
เผยให้เห็นทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลของโค้งน้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาวสุดสายตา
สายลมอ่อนๆ พัดพาเอาความสดชื่นเข้ามาทางระเบียงกว้างที่ประดับด้วยสวนหย่อมลอยฟ้า
บนพรมทอมือผืนหนานุ่มกลางห้องนั่งเล่นอันโอ่อ่า
น้องพอยต์ในวัยเก้าเดือน สวมชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายสีชมพูหวาน กำลังนั่งเกาะขอบโต๊ะญี่ปุ่นหัดยืนอย่างแข็งแรง
ในมือน้อยๆ ถือของเล่นเสริมพัฒนาการชิ้นโปรด ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข
ข้างกายของลูก… มีพี่เลี้ยงเด็กผู้เชี่ยวชาญระดับพยาบาลวิชาชีพสองคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
บนโต๊ะอาหารไม้โอ๊กตัวยาว มีกระป๋องนมผงสูตรพิเศษสำหรับเด็กแพ้นมวัวที่ดีที่สุดนำเข้าจากนิวซีแลนด์วางเรียงรายอยู่นับสิบกระป๋อง
และผ้าอ้อมเด็กออร์แกนิกเกรดพรีเมียมที่สั่งผลิตพิเศษอีกนับร้อยห่อ
ไม่มีอีกแล้ว… วันที่ลูกสาวของฉันต้องถูกปฏิเสธการซื้อนม
ไม่มีอีกแล้ว… วันที่ฉันต้องก้มหน้ารับฟังคำด่าทอจากคนที่ไร้ค่า
ฉันนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเบจ สวมชุดสูททำงานสตรีสีขาวงาช้าง คัตติ้งเนี้ยบกริบระดับโอต์กูตูร์
ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างสง่างาม เผยให้เห็นดวงหน้าที่ผุดผ่อง ทรงอำนาจ และสงบนิ่งดั่งพญาหงส์
ทนายธีระเดินก้าวเข้ามาในห้อง ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะวางแฟ้มรายงานสรุปคดีลงบนโต๊ะ
“รายงานผลการดำเนินคดีล่าสุดครับ คุณแพรไพลิน”
ทนายธีระเอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ
“ศาลอาญาคดีทุจริต มีคำพิพากษาตัดสินจำคุกนายก้องภพ รัตนเดชากุล เป็นเวลาสิบสองปีหกเดือน โดยไม่รอลงอาญา ในความผิดฐานยักยอกทรัพย์ ฉ้อโกง และฟอกเงิน”
“และมีคำสั่งให้ริบทรัพย์สินทั้งหมด ชดใช้คืนให้แก่กองทุนทรัสต์เป็นจำนวนเงินสามร้อยแปดสิบล้านบาท”
“ส่วนนางสาวมินตรา… ศาลตัดสินจำคุกหกปีในฐานะผู้สนับสนุน และถูกยึดคอนโดมิเนียมพร้อมรถยนต์หรูทั้งหมดขายทอดตลาด”
“และนางนวล…” ทนายธีระหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความสมเพช
“หลังจากบ้านถูกยึด เธอต้องย้ายไปเช่าห้องแถวไม้ซอมซ่ออยู่แถบชานเมืองเพียงลำพัง”
“เงินบำนาญไม่มี ทรัพย์สินไม่เหลือ ต้องอาศัยเบี้ยยังชีพคนชราเดือนละหกร้อยบาทประทังชีวิตไปวันๆ”
“และถูกบรรดาเพื่อนไฮโซในอดีตตัดขาดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเชิงครับ”
ฉันรับฟังรายงานเหล่านั้นด้วยหัวใจที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งความสะใจ และไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์
นั่นไม่ใช่การแก้แค้นของฉัน…
แต่มันคือ ‘กฎแห่งกรรม’ ที่ทำงานผ่านความยุติธรรมอย่างเที่ยงตรงและสาสมที่สุด
พวกเขาสร้างนรกขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง และบัดนี้ พวกเขาก็กำลังชดใช้กรรมอยู่ในนรกขุมนั้น
“ขอบคุณมากนะคะคุณธีระ”
ฉันเอ่ยขอบคุณทนายความประจำตระกูลด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“หลังจากนี้… ช่วยทำเรื่องเปลี่ยนนามสกุลของน้องพอยต์ ให้กลับมาใช้นามสกุล ‘วรโชติโภคิน’ อย่างเป็นทางการด้วยนะคะ”
“และเตรียมเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดร้อยละห้าสิบ ให้เป็นชื่อของน้องพอยต์ในกองทุนทรัสต์เพื่อการศึกษาด้วยค่ะ”
“รับทราบและยินดีเป็นอย่างยิ่งครับท่านประธาน” ทนายธีระค้อมตัวรับคำสั่งก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไป
ฉันลุกขึ้นยืน ก้าวเดินตรงไปยังพรมกลางห้อง ย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าลูกสาวตัวน้อย
น้องพอยต์ปล่อยมือจากขอบโต๊ะ โผร่างนุ่มนิ่มเข้าสู่อ้อมกอดของฉันทันที
สองแขนเล็กๆ โอบรอบคอฉันแน่น ซุกใบหน้านุ่มเข้ากับซอกคอของฉันอย่างออดอ้อน
“แม่… แม่จ๋า…”
เสียงเล็กๆ เปล่งคำพูดแรกในชีวิตออกมาอย่างไม่ประสีประสา
หยาดน้ำตาแห่งความสุขและความภาคภูมิใจอันล้นพ้น ไหลรินอาบสองแก้มของฉันอย่างเงียบงัน
ฉันกอดลูกสาวไว้แนบอก จุมพิตลงบนหน้าผากเนียนนุ่มของแกด้วยความรักทั้งหมดที่มีในวิญญาณ
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา… ฉันเคยคิดว่าการยอมเสียสละและยอมอดทน คือหนทางแห่งความสงบสุข
แต่บทเรียนอันแสนสาหัสได้สอนให้ฉันรู้ว่า…
ความเมตตาที่มอบให้ผิดคน คือการส่งมีดให้ศัตรูมาเชือดคอตัวเอง
และการเป็นแม่ที่ดี… คือการต้องกล้าหาญพอที่จะลุกขึ้นมาเป็น ‘พญาหงส์’
เพื่อกางปีกเหล็กกล้าปกป้องลูกน้อย และบดขยี้ทุกคนที่คิดจะมาทำลายชีวิตของพวกเราให้แหลกละเอียด!
สายลมอบอุ่นพัดผ่านผืนน้ำเจ้าพระยาเบื้องล่าง สาดส่องแสงประกายสีทองอร่ามไปทั่วทั้งผืนฟ้า
ฝันร้ายอันมืดมิดได้ผ่านพ้นไปตลอดกาลแล้ว…
และเบื้องหน้าของฉันกับลูก…
มีเพียงอาณาจักรแห่งความรัก เกียรติยศ และแสงสว่างอันเป็นนิรันดร์ตราบนานเท่านาน.
— จบบริบูรณ์ —