PART 3 :

แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นลอดผ่านม่านลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ขับไล่ความมืดมิดและไอหนาวเหน็บของค่ำคืนที่แสนบ้าคลั่งออกไปจนหมดสิ้น

ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาไม่ใช่เพดานห้องนอนที่เคยดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยว แต่เป็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของติณณ์ที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกาย แขนข้างหนึ่งของเขายังคงตระกองกอดเอวของฉันไว้แน่นหนา ราวกับแม้แต่ในห้วงนิทรา เขาก็ยังหวาดกลัวว่าฉันจะแอบหนีหายไป

รอยฟกช้ำบนซี่โครงและแผลถลอกบนแผ่นอกของเขาตอกย้ำว่าเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน

ฉันค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสสันกรามคมสันของเขาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วไล่ผ่านรอยแผลด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวแทนเขา น้ำตาอุ่นๆ เอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตาอีกครั้ง แต่คราวนี้… มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง หากแต่เป็นความตื้นตันใจที่ได้รู้ว่า ผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจคนนี้ ไม่เคยทรยศต่อความรู้สึกของฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แพขนตายาวของติณณ์ขยับไหว ก่อนที่ดวงตาคู่คมสีสนิมเหล็กจะค่อยๆ เปิดขึ้น

เมื่อสายตาของเราประสานกัน รอยยิ้มละมุนละไมที่หาดูได้ยากยิ่งก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเขา ดวงตาคู่นั้นทอประกายหวานเชื่อมจนหัวใจของฉันสั่นไหว

“ตื่นเช้าจังครับ… มารดาของลูกผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำยามเพิ่งตื่นนอนของเขาช่างเซ็กซี่และเย้ายวนเหลือเกิน

ฉันหน้าร้อนผ่าว รีบก้มหน้าซุกเข้ากับแผงอกของเขา “คุณติณณ์… อย่าแกล้งล้อสิคะ”

“ใครบอกว่าล้อเล่นกันล่ะ?” ติณณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ แขนแกร่งกระชับร่างของฉันเข้าแนบชิดยิ่งขึ้น เขากดจูบลงบนกลุ่มผมของฉันอย่างทะนุถนอม “แล้วก็เลิกเรียกผมว่า ‘คุณติณณ์’ ได้แล้ว… เรียก ‘พี่ติณณ์’ สิครับ สามปีที่ผ่านมา คุณเรียกผมห่างเหินจนหัวใจผมแทบจะเฉาตายอยู่แล้วนะ”

“พี่ติณณ์…” ฉันลองเอ่ยเรียกแผ่วเบา เสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

ติณณ์ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เขาก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของฉันอย่างดูดดื่ม อ่อนหวานและลึกซึ้ง เนิ่นนานจนฉันแทบจะหมดลมหายใจ ลิ้นร้อนของเขาตักตวงความหวานไปจากฉันจนร่างกายอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน

“วันนี้… เรามีเรื่องสำคัญต้องทำกันทั้งวันเลยนะที่รัก” เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มของฉันอย่างรักใคร่ “อย่างแรกคือ… พี่จะพาเรากับลูกไปโรงพยาบาล”

ฉันมองหน้าเขาด้วยความสงสัย “ไปตรวจครรภ์เหรอคะ?”

“ใช่ครับ… ไปตรวจให้แน่ใจว่าตัวเล็กแข็งแรงดี และอีกอย่าง…” แววตาของติณณ์เปลี่ยนเป็นความจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นชั่วพริบตา “พี่ยังมีอีกหนึ่งความจริงที่ต้องพิสูจน์… ความจริงที่อาคชาพยายามจะฝังกลบมันไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา”

สองชั่วโมงต่อมา รถยนต์พระที่นั่งส่วนตัวของตระกูลอัครไพศาลแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าอาคารศูนย์สุขภาพสตรีของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำระดับประเทศ

ที่นี่ถูกจัดการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบคนกระจายกำลังคอยอารักขารอบบริเวณ ติณณ์ไม่ยอมปล่อยให้เท้าของฉันแตะพื้นนานเกินความจำเป็นด้วยซ้ำ เขากุมมือฉันไว้แน่นตลอดเวลา เดินเคียงข้างและคอยประคองฉันราวกับไข่ในหิน

ภาพของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย็นชาและเข้าถึงยากที่สุดในวงการธุรกิจ บัดนี้กำลังยืนก้มหน้าพัดวีและประคองผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างไม่แคร์สายตาใคร ทำให้แพทย์และพยาบาลทั้งแผนกต่างพากันมองด้วยความตกตะลึง

ภายในห้องตรวจส่วนบุคคลระดับวีไอพี

เสียงหัวใจดวงเล็กๆ ดังสะท้อนก้องออกมาจากเครื่องอัลตราซาวด์ความละเอียดสูง

ตึก… ตึก… ตึก… ตึก…

มันเป็นเสียงที่รัวเร็วและทรงพลังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในชีวิต

น้ำตาของฉันไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บนหน้าจอสีเทาขาว จุดสีขาวขนาดเล็กจิ๋วที่กำลังกะพริบเป็นจังหวะนั้น… คือลูกของเราจริงๆ ชีวิตน้อยๆ ที่เติบโตขึ้นมาจากความรักที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืด

ติณณ์ยืนนิ่งงันอยู่ข้างเตียงตรวจ ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายคุณหมอและพยาบาล มือหนาของเขาสั่นสะท้านยามที่เอื้อมมากอบกุมมือของฉันไว้แล้วยกขึ้นแนบริมฝีปาก

“หัวใจของเขา… เต้นแล้ว มินตรา” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นระริก “ลูกของเรา… มีชีวิตอยู่จริงๆ”

“ยินดีด้วยนะครับคุณติณณ์ คุณมินตรา” นายแพทย์ชานนท์ สูตินรีแพทย์อาวุโสและแพทย์ประจำตระกูลอัครไพศาลส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น “อายุครรภ์ประมาณหกสัปดาห์ครับ ตัวอ่อนฝังตัวในตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบมาก หัวใจเต้นแข็งแรงดีตามเกณฑ์ทุกอย่างครับ”

ติณณ์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนจะหันไปสบตากับคุณหมอชานนท์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำถามที่ค้างคาใจ

“หมอชานนท์ครับ… ผลตรวจเลือดของผมเมื่อเช้า ออกมาหรือยังครับ?”

บรรยากาศในห้องตรวจเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดลงทันที คุณหมอชานนท์ถอดแว่นสายตาออก สีหน้าของแพทย์ชราแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและสะเทือนใจ

“ออกมาแล้วครับคุณติณณ์… และมันก็เป็นไปตามที่คุณสงสัยทุกประการ”

ฉันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ มองสลับระหว่างติณณ์กับคุณหมอ “ผลตรวจเลือดอะไรกันคะพี่ติณณ์? เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของคุณงั้นเหรอ?”

ติณณ์นั่งลงบนขอบเตียงข้างฉัน ดึงร่างของฉันเข้ามากอดไว้หลวมๆ ก่อนจะพยักหน้าให้คุณหมอชานนท์เป็นผู้อธิบาย

“คุณมินตราครับ… ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณติณณ์เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเป็นหมันอันเนื่องมาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นใช่ไหมครับ?” คุณหมอชานนท์เริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แต่ความจริงแล้ว… แรงกระแทกจากอุบัติเหตุไม่ได้ทำลายระบบสืบพันธุ์ของคุณติณณ์อย่างถาวรเลยแม้แต่น้อย”

“แล้วทำไม…” ฉันอ้าปากค้าง

“เพราะยาพิษครับ” คุณหมอชานนท์หยิบแฟ้มเอกสารทางการแพทย์ส่งให้ติณณ์ “หลังจากที่คุณติณณ์รอดชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน นายแพทย์คนเดิมที่รับหน้าที่ดูแลการรักษาของคุณติณณ์ ซึ่งตอนนี้ถูกตำรวจจับกุมตัวได้แล้วเมื่อเช้ามืด… ได้รับเงินสินบนก้อนโตจากนายคชา ให้แอบผสมสารประกอบโลหะหนักชนิดพิเศษและฮอร์โมนสังเคราะห์กดการทำงานของระบบสืบพันธุ์ลงในยาบำรุงและน้ำเกลือของคุณติณณ์มาโดยตลอด!”

คำเฉลยนั้นทำให้ฉันตกใจจนแทบหยุดหายใจ!

ยาพิษ… คชาไม่ได้แค่ต้องการฆ่าติณณ์ในอุบัติเหตุ แต่ยังวางแผนระยะยาวเพื่อทำลายความสามารถในการมีทายาทของเขาอย่างเลือดเย็น!

“สารพิษชนิดนี้จะค่อยๆ ขับออกจากร่างกายได้เองตามธรรมชาติ หากผู้ป่วยหยุดรับสารต่อเนื่องเป็นเวลานาน” คุณหมอชานนท์มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง “และสิ่งที่เป็นปาฏิหาริย์ที่แท้จริง… คือคุณมินตราครับ”

“ฉันเหรอคะ?” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงงวย

“ใช่ครับคุณมินตรา” ติณณ์เอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักที่ท่วมท้น “ตลอดสามปีที่คุณเข้ามาอยู่ในบ้าน… คุณเป็นคนทำอาหารให้ผมทานทุกมื้อ คุณไม่เคยยอมให้ผมทานอาหารกล่องหรืออาหารสำเร็จรูปข้างนอกเลย คุณชงชาสมุนไพรล้างพิษให้ผมดื่มทุกคืนก่อนนอน และที่สำคัญที่สุด… คุณเป็นคนทิ้งยาวิตามินขวดเก่าๆ ที่หมอคนนั้นสั่งให้ผม แล้วเปลี่ยนมาดูแลเรื่องโภชนาการของผมด้วยตัวเองทั้งหมด”

น้ำตาของฉันร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง

“คุณมินตราไม่รู้ตัวเลยว่า อาหารทุกจาน ความใส่ใจในทุกๆ วันของคุณตลอดสามปีที่ผ่านมา ได้ช่วยล้างสารพิษร้ายนั้นออกจากร่างกายของคุณติณณ์จนหมดสิ้น” คุณหมอชานนท์กล่าวสรุปด้วยรอยยิ้ม “คุณมินตราไม่ได้แค่ให้กำเนิดทายาท… แต่คุณคือคนที่ช่วยชีวิตและคืนความเป็นชายที่สมบูรณ์แบบให้กับคุณติณณ์ครับ”

ความจริงข้อนี้ทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก ความเสียสละและความรักเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันมอบให้เขาในฐานะผู้หญิงที่คอยดูแลอยู่เบื้องหลัง กลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยกอบกู้ชีวิตของเขาเอาไว้โดยที่ฉันไม่เคยคาดคิด

ติณณ์ก้มลงจูบหลังมือของฉันซ้ำๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา

“คุณคือยาวิเศษของผม มินตรา… คุณคือคนที่พระเจ้าส่งมาเพื่อชุบชีวิตผมจริงๆ”

แต่แล้ว… รอยยิ้มของติณณ์ก็ค่อยๆ จางลง แววตาคู่นั้นกลับมาทอประกายลึกซึ้งและเจ็บปวดอีกครั้ง

“แต่เรื่องที่น่าตกใจ… มันไม่ได้มีแค่นี้หรอกครับมินตรา” ติณณ์เอ่ยเสียงเบา “ยังมีอีกหนึ่งความลับ… ความลับที่ทำให้ผมต้องพาคุณเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน”

หัวใจของฉันกระตุกวูบ “ความลับอะไรอีกคะพี่ติณณ์?”

ติณณ์หันไปพยักหน้าให้บอดี้การ์ดหน้าห้อง ไม่กี่อึดใจต่อมา ชายชราในชุดสูทภูมิฐานก็เดินก้าวเข้ามาในห้องตรวจ… ท่านเจ้าสัวไพศาล

ในมือของท่านเจ้าสัวถือกล่องไม้สักโบราณใบหนึ่งไว้

“หนูมินตรา…” เจ้าสัวไพศาลนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ “หนูเคยสงสัยไหมว่า… ทำไมสามปีก่อน ตอนที่พ่อของหนูเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ จู่ๆ เจ้าติณณ์ถึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเรื่องงานศพ และรับหนูเข้ามาดูแลในคฤหาสน์อัครไพศาล?”

ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของฉันทันที

เมื่อสามปีก่อน… พ่อของฉัน นายสน วรโชติ คนขับรถรับจ้างธรรมดาๆ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ในตอนนั้นฉันเคว้งคว้างและหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ไม่มีแม้แต่เงินที่จะจัดงานศพให้พ่อ จนกระทั่งติณณ์ปรากฏตัวขึ้น เขาเข้ามาจัดการทุกอย่าง จ่ายหนี้สินทั้งหมดให้ และพาฉันเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่…

ฉันคิดมาตลอดว่ามันคือความเมตตาของมหาเศรษฐีหนุ่มที่บังเอิญผ่านทางมาเจอ

“พ่อของหนู… ไม่ได้เป็นแค่คนขับรถรับจ้างทั่วไปหรอกนะลูก” เจ้าสัวไพศาลเปิดฝากล่องไม้สักออก ด้านในมีรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่

ฉันเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดู

ในรูปถ่าย… คือพ่อของฉันในวัยหนุ่ม กำลังยืนกอดคอและยิ้มร่าอยู่เคียงข้างพ่อของติณณ์!

“พ่อของหนู… นายสน คือเพื่อนสนิทคนเดียวของลูกชายฉัน… พ่อของเจ้าติณณ์” เจ้าสัวไพศาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความชราเอ่อรื้น “และในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน… คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันที่เจ้าติณณ์นั่งอยู่… ไม่ใช่คนขับรถทั่วไป แต่คือนายสน พ่อของหนู!”

ฉันเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมองหมุนคว้างราวกับโลกทั้งใบกำลังพลิกคว่ำ!

“พ่อของฉัน… ขับรถให้พี่ติณณ์งั้นเหรอคะ?!”

“ใช่ครับมินตรา…” ติณณ์กุมมือฉันแน่นขึ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน “คืนนั้น… อาคชาสั่งให้คนตัดสายเบรกรถของพ่อผมและรถของผม แต่พ่อของคุณสนรู้ระแคะระคายเข้าเสียก่อน ท่านเลยอาสาขับรถพาผมหนีออกจากงานเลี้ยง… แต่ในจังหวะที่รถบรรทุกของพวกมันพุ่งตรงเข้ามาชน พ่อของคุณ… ท่านตัดสินใจหักพวงมาลัยเอาด้านคนขับของตัวเองเข้าปะทะอย่างเต็มแรง เพื่อใช้ชีวิตของตัวเอง… ปกป้องชีวิตของผมไว้!”

หยาดน้ำตาเม็ดโตของติณณ์ร่วงเผาะลงบนตักของฉัน

“คำพูดสุดท้ายของลุงสนก่อนที่ท่านจะหมดลมหายใจในอ้อมแขนของผม…” ติณณ์สะอื้นไห้จนตัวโยน “ท่านจับมือผมไว้ แล้วบอกว่า… ‘คุณหนูติณณ์ครับ… ช่วยดูแลยัยมินแทนผมด้วยนะ…’ “

ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาราวกับคลื่นยักษ์สึนามิที่ซัดกระหน่ำเข้าใส่หัวใจของฉันจนแหลกสลาย

พ่อของฉัน… สละชีวิตเพื่อปกป้องผู้ชายคนนี้

และติณณ์… ไม่ได้เก็บฉันมาเลี้ยงดูเพื่อเป็นตัวแทนของใคร หรือเป็นแค่ของเล่นแก้ขัด

“ผมสาบานต่อหน้าศพของลุงสน ว่าผมจะดูแลคุณด้วยชีวิตของผม” ติณณ์เอ่ยคำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “แต่ในตอนนั้น… อาคชายังคงมีอำนาจล้นฟ้าในบริษัท และพวกมันก็กำลังตามล่าตัวคุณ เพราะพวกมันกลัวว่าลุงสนจะทิ้งหลักฐานอะไรไว้ให้คุณก่อนตาย! ผมไม่มีทางเลือกอื่น… ผมจำเป็นต้องทำตัวห่างเหิน ต้องแกล้งทำเป็นมองคุณเป็นแค่ผู้หญิงชั่วคราว ต้องซ่อนคุณไว้ในเงามืด เพื่อไม่ให้พวกมันรู้ว่าคุณคือลูกสาวของลุงสน และเพื่อไม่ให้พวกมันรู้ว่า… คุณคือผู้หญิงที่ผมรักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง!”

ติณณ์คุกเข่าลงข้างเตียงตรวจอีกครั้ง ซบหน้าลงกับหน้าท้องของฉัน ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บความทรมานที่ต้องแบกรับไว้ตลอดสามปีได้อีกต่อไป

“ผมขอโทษ มินตรา… ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด ต้องอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี ต้องคิดว่าตัวเองเป็นแค่เงาของคนอื่น… ผมมันขี้ขลาดเอง ผมกลัวว่าถ้าพวกมันรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน พวกมันจะพรากคุณไปจากผมเหมือนที่พรากพ่อของผมและพ่อของคุณไป…”

ฉันมองดูชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจอยู่ตรงหน้า

ความแค้น ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความเข้าใจผิดทั้งหมดที่เคยเกาะกุมหัวใจของฉัน มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความรักและความสงสารจับใจ

ฉันเอื้อมมือลงไปประคองใบหน้าของเขาขึ้นมา เช็ดน้ำตาบนแก้มของเขาอย่างอ่อนโยน

“พี่ติณณ์คะ… พอแล้วค่ะ อย่าโทษตัวเองอีกเลย” ฉันยิ้มทั้งน้ำตา “พ่อของมินเลือกที่จะปกป้องพี่ติณณ์ เพราะพ่อรู้ว่าพี่ติณณ์เป็นคนดี… และตลอดสามปีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าพี่จะไม่ได้พูดคำว่ารักออกมา แต่การกระทำทุกอย่าง ความปลอดภัยที่พี่มอบให้มิน… มินสัมผัสได้มาตลอดค่ะ”

ฉันดึงร่างของเขาขึ้นมากอดไว้แนบอก ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา

“ขอบคุณนะคะพี่ติณณ์… ขอบคุณที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อ และขอบคุณที่รักมินกับลูกขนาดนี้”

เจ้าสัวไพศาลยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา ชายชรายกมือขึ้นลูบศีรษะของฉันเบาๆ “หนูมินตรา… สายเลือดของนายสน ผู้มีพระคุณสูงสุดของตระกูลอัครไพศาล จากนี้ไป… หนูไม่ใช่คนนอกอีกต่อไปแล้วนะลูก หนูคือนายหญิงที่แท้จริงของบ้านหลังนี้ และไม่มีใครหน้าไหนจะมาแตะต้องหนูกับลูกได้อีก!”

หลังจากวันนั้น เรื่องราวการกวาดล้างครั้งใหญ่ในตระกูลอัครไพศาลก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

คชา อัครไพศาล ถูกดำเนินคดีในข้อหาจ้างวานฆ่า ยักยอกทรัพย์ และฟอกเงิน หลักฐานที่ติณณ์และเจ้าสัวรวบรวมไว้ตลอดสามปี รวมถึงพยานปากสำคัญอย่างแพทย์ที่รับสินบน ทำให้คชาหมดหนทางต่อสู้คดีและต้องเผชิญกับโทษจำคุกตลอดชีวิต

ส่วนพริมา… ความจริงเรื่องหนี้พนันและการสมรู้ร่วมคิดถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น เธอถูกบอร์ดบริหารและสมาคมดนตรีนานาชาติขับออก ชื่อเสียงของนักไวโอลินสาวชื่อดังพังทลายลงในชั่วข้ามคืน และต้องถูกดำเนินคดีร่วมกับคชาในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด

ทว่า… เหยื่อที่กำลังจะจนตรอก มักจะเป็นสัตว์ร้ายที่อันตรายที่สุดเสมอ

สองสัปดาห์ต่อมา

ห้องเสื้อชั้นสูงใจกลางกรุงเทพมหานครถูกปิดเพื่อต้อนรับแขกวีไอพีเพียงคนเดียว

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ชายกระโปรงยาวประดับด้วยคริสตัลสวารอฟสกี้และไข่มุกแท้นับหมื่นเม็ด ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงไฟ ชุดนี้ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อรองรับสรีระของฉันที่เริ่มจะมีหน้าท้องนูนเด่นชัดขึ้นมาเล็กน้อยอย่างงดงาม

อีกเพียงสามวัน… งานแต่งงานแห่งศตวรรษระหว่างทายาทหมื่นล้าน ติณณ์ อัครไพศาล และฉัน มินตรา วรโชติ จะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมระดับหกดาว

“คุณมินตราสวยเหลือเกินค่ะ งดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายเลย” ช่างแต่งหน้าชื่อดังเอ่ยชมด้วยความจริงใจ

ฉันยิ้มรับเบาๆ มองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ความสุขเอ่อล้นอยู่ในอกจนแทบทะลัก

ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องลองเสื้อก็ดังขึ้น ชายหนุ่มรับสายแล้วเดินเข้ามารายงานฉันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“คุณมินตราครับ ท่านประธานโทรมาแจ้งว่า รถติดขัดขวางทางขบวนเสด็จอยู่บริเวณแยกราชประสงค์ อาจจะมาถึงช้ากว่ากำหนดประมาณยี่สิบนาทีครับ ท่านสั่งให้พวกเราดูแลคุณมินตราอย่างใกล้ชิดที่สุดครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ไม่เป็นไร บอกพี่ติณณ์นะคะว่าไม่ต้องรีบ มินรอได้ค่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้ม

ช่างแต่งหน้าและทีมงานขอตัวออกไปจัดเตรียมเครื่องประดับในห้องพักผ่อนด้านนอก ปล่อยให้ฉันยืนชื่นชมชุดเจ้าสาวอยู่ในห้องลองเสื้อขนาดใหญ่เพียงลำพัง โดยมีบอดี้การ์ดสองคนยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูทางเข้า

ทว่า… ความเงียบสงบนั้นคงอยู่ได้เพียงครู่เดียว

ฟึ่บ!

จู่ๆ แสงไฟทั่วทั้งห้องลองเสื้อและอาคารก็ดับวูบลงในพริบตา!

ระบบไฟฟ้าขัดข้องกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว มีเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างกระจกด้านนอกเท่านั้น

“คุณมินตราครับ! เกิดอะไรขึ้น อย่าขยับนะครับ!” เสียงบอดี้การ์ดด้านนอกตะโกนเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งตรงมาที่ประตู

แต่ยังไม่ทันที่บอดี้การ์ดจะผลักประตูเข้ามา…

ปัง! ปัง!

เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นสองนัดซ้อน ตามมาด้วยเสียงร่างของคนล้มกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง!

หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

“ใครอยู่ข้างนอกน่ะ?!” ฉันตะโกนถามด้วยความหวาดกลัว สองมือกุมหน้าท้องตัวเองไว้โดยสัญชาตญาณ

ประตูห้องลองเสื้อค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ

ท่ามกลางแสงสลัวจากไฟฉายแรงสูง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง…

เธอสวมเสื้อโค้ตสีดำตัวยาว สวมหมวกปีกกว้างบดบังใบหน้า แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น แสงไฟฉายก็สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ซูบตอบ ดวงตาแดงก่ำเบิกโพลงด้วยความบ้าคลั่ง และรอยยิ้มแสยะที่น่าสะพรึงกลัว

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ… มินตรา”

น้ำเสียงของพริมาแหบแห้งและสั่นระริก ในมือขวาของเธอถือปืนพกสั้นสีดำมะเมื่อมที่ปลายกระบอกยังมีควันจางๆ ลอยออกมา ส่วนมือซ้ายถือขวดแก้วบรรจุของเหลวสีใสขวดหนึ่งไว้

“พริมา… เธอหนีประกันออกมาได้ยังไง?!” ฉันพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ถอยหลังหนีทีละก้าว แต่ด้านหลังของฉันติดกับผนังกระจกบานใหญ่ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไป

“หนีประกันงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆๆ!” พริมาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาแห่งความแค้นไหลอาบแก้มที่ตอบซูบ “แกคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมไปเน่าตายในคุกคนเดียวงั้นเหรอ?! ชีวิตของฉันพังหมดแล้ว! ชื่อเสียง เงินทอง อนาคต… ติณณ์ทำลายมันจนหมดสิ้นเพื่อผู้หญิงชั้นต่ำอย่างแก!”

สายตาของพริมาตวัดลงมามองชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์บนตัวฉัน และหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย

แววตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความริษยาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

“ชุดเจ้าสาวนั่น… มันควรจะเป็นของฉัน!” พริมากรีดร้อง ชี้กระบอกปืนมาที่หน้าอกของฉัน “ตำแหน่งนายหญิงของอัครไพศาล… มันต้องเป็นของฉันคนเดียว! แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน มินตรา! แกแย่งติณณ์ แย่งเงิน แย่งความสุขของฉันไป!”

“ฉันไม่ได้แย่งอะไรไปจากเธอทั้งนั้น พริมา!” ฉันสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติเพื่อปกป้องลูกในท้อง “เธอทำลายชีวิตตัวเองด้วยความโลภของเธอเอง! เธอทิ้งพี่ติณณ์ไปตอนที่เขาเจียนตาย เธอร่วมมือกับคชาเพื่อจะทำลายเขา แล้วตอนนี้เธอยังกล้ามาโทษคนอื่นอีกเหรอ?!”

“หุบปาก!” พริมาแผดเสียงลั่น ยกขวดแก้วในมือซ้ายขึ้นมา “แกรู้ไหมว่านี่คืออะไร? กรดกำมะถันเข้มข้นไงล่ะ… แกคิดว่าติณณ์จะยังรักแกอยู่ไหม ถ้านังหน้าด้านอย่างแกถูกสาดน้ำกรดจนหน้าเละเสียโฉม?! แล้วถ้าแกแท้งลูก… ตระกูลอัครไพศาลจะยังต้องการแกอยู่อีกไหม?!”

พริมาก้าวประชิดเข้ามา มือที่ถือขวดกรดเริ่มสั่นด้วยความบ้าคลั่ง เธอเปิดฝาขวดออก ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงแสบจมูกคละคลุ้งไปทั่วห้อง

“ไปตายซะทั้งแม่ทั้งลูกเถอะ!”

พริมาเงื้อแขนขึ้น เตรียมจะสาดน้ำกรดร้ายเข้าใส่ใบหน้าของฉัน!

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้ฉันก้มตัวลง ใช้แผ่นหลังและสองแขนโอบกอดท้องของตัวเองไว้แน่น ยอมสละชีวิตและใบหน้าของตัวเองเพื่อปกป้องลูกน้อย!

“อย่านะ!”

โครมมมม!

เสียงบานประตูกระจกด้านข้างห้องลองเสื้อถูกถีบพังทลายลงมาอย่างรุนแรง เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น!

เงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ติณณ์ไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขากระโจนเอาตัวเข้าขวางระหว่างฉันกับพริมา สองแขนแกร่งตระกองกอดร่างของฉันไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนา!

ซ่าาาาา!

“อ๊ากกกกกก!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสดังออกมาจากปากของติณณ์!

น้ำกรดเข้มข้นถูกสาดเข้าใส่แผ่นหลังกว้างของเขาอย่างจัง! ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงเนื้อและเสื้อสูทที่ถูกกัดกร่อนจนไหม้เกรียม กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ!

“พี่ติณณ์!” ฉันกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลทะลักออกมาด้วยความตกใจและเจ็บปวดแทบขาดใจ เมื่อเห็นแผ่นหลังของคนที่ฉันรักถูกทำลายต่อหน้าต่อตา

“มินตรา… ปลอดภัยใช่ไหม…” ติณณ์กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย แต่สองแขนของเขายังคงกอดฉันไว้แน่น ไม่ยอมคลายออกแม้แต่น้อย

“แก! ไอ้ติณณ์! ทำไมแกต้องปกป้องมันขนาดนี้!” พริมาสติแตกอย่างสมบูรณ์ เธอเล็งกระบอกปืนตรงมาที่ศีรษะของติณณ์ “งั้นก็ตายไปด้วยกันทั้งคู่เลย!”

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาท!

แต่กระสุนนัดนั้นไม่ได้มาจากปืนของพริมา…

ร่างของพริมาชะงักค้าง เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากหัวไหล่ขวาของเธอ ปืนพกสั้นหลุดกระเด็นออกจากมือตกลงบนพื้น

บอดี้การ์ดของติณณ์พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยคอมมานโดนับสิบนายพังประตูหน้ากรูกันเข้ามาในห้อง เล็งอาวุธสงครามเข้าใส่พริมาในทันที!

“อย่ายิง! อย่ายิง!” พริมาทรุดตัวลงคุกเข่า กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ก่อนจะถูกเจ้าหน้าที่กดตัวลงกับพื้นและใส่กุญแจมืออย่างรวดเร็ว

“ตามหมอ! เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!” เสียงเจ้าหน้าที่ตะโกนสั่งการอย่างโกลาหล

ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในโลกนี้อีกต่อไป ฉันประคองร่างของติณณ์ที่เริ่มหมดแรงทรุดลงบนตักของฉัน มือของฉันแตะใบหน้าของเขาที่ซีดเผือดและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ

“พี่ติณณ์! ทำใจดีๆ ไว้นะคะ! ฮือๆๆ… อย่าเป็นอะไรนะพี่ติณณ์ มินอยู่ตรงนี้ ลูกอยู่ตรงนี้!”

ติณณ์พยายามฝืนลืมตาขึ้นมองฉัน มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ แม้ว่าลมหายใจจะรวยริน

“พี่… สัญญากับพ่อของคุณไว้แล้ว…” ติณณ์กระซิบเสียงแผ่ว ยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะแก้มของฉัน “ว่าพี่จะปกป้องคุณ… ด้วยชีวิตของพี่… พี่ทำได้แล้วนะ มินตรา…”

“ไม่เอา! มินไม่ต้องการให้พี่เอาชีวิตมาแลก!” ฉันร่ำไห้จนแทบหมดสติ กอดร่างของเขาไว้แน่น “พี่ต้องอยู่กับมิน! ต้องอยู่ดูลูกของเราโต! ได้ยินไหมพี่ติณณ์! ห้ามทิ้งมินไปนะ!”

สติของติณณ์ค่อยๆ ดับวูบลงในอ้อมแขนของฉัน ท่ามกลางเสียงไซเรนของรถพยาบาลที่ดังแว่วเข้ามาใกล้…

หนึ่งปีต่อมา

ณ โบสถ์คริสต์สีขาวริมชายหาดส่วนตัวของตระกูลอัครไพศาลในจังหวัดภูเก็ต

สายลมทะเลพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นอายความสดชื่นและความเค็มของเกลือทะเลมาแตะจมูก เสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะสอดประสานกับเสียงบรรเลงไวโอลินอันไพเราะและอบอุ่น

แขกเหรื่อระดับผู้นำประเทศ นักธุรกิจชั้นนำ และบุคคลสำคัญในแวดวงสังคมนั่งเต็มสองฝั่งของทางเดินที่ปูด้วยกลีบกุหลาบสีชมพู ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวที่ยืนอยู่หน้าแท่นพิธี

ฉันสวมชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรู ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขที่สุดในชีวิต

และข้างกายของฉัน… คือติณณ์ ในชุดทักซิโด้สีดำสง่างามไร้ที่ติ

แม้ว่าบนแผ่นหลังของเขาภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนั้น จะยังมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่จากการปลูกถ่ายผิวหนังเพื่อรักษาแผลน้ำกรดเมื่อหนึ่งปีก่อน… แต่รอยแผลเป็นนั้น ไม่ใช่ความอัปลักษณ์ หากแต่มันคือเหรียญกล้าหาญแห่งความรักอันยิ่งใหญ่ที่เขาใช้ชีวิตของตัวเองปกป้องฉันและลูกเอาไว้

ติณณ์หายดีเป็นปกติหลังจากต้องนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานถึงสามเดือน โดยมีฉันคอยเฝ้าดูแลอยู่เคียงข้างทุกลมหายใจ

ส่วนพริมาและคชา… ศาลตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิตในเรือนจำความมั่นคงสูง ปิดฉากความละโมบและความเคียดแค้นลงอย่างถาวร

“ติณณ์ อัครไพศาล… คุณจะรับ มินตรา วรโชติ เป็นภรรยา จะรัก ซื่อสัตย์ และให้เกียรติเธอ ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ยามมั่งมีและยามยาก จนกว่าความตายจะพรากจากกันหรือไม่?” บาทหลวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน

ติณณ์หันมาสบตาฉัน ดวงตาคมคู่นั้นทอประกายรักใคร่อย่างลึกซึ้งและมั่นคง ดั่งหินผาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุใดๆ

“ผมรับครับ” ติณณ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำ “และแม้แต่ความตาย… ก็ไม่มีวันพรากความรักที่ผมมีต่อเธอไปได้ครับ”

น้ำตาแห่งความปีติเอ่อล้นคลอเบ้าของฉัน

“มินตรา วรโชติ… คุณจะรับ ติณณ์ อัครไพศาล เป็นสามี จะรัก ซื่อสัตย์ และให้เกียรติเขา ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ยามมั่งมีและยามยาก จนกว่าความตายจะพรากจากกันหรือไม่?”

“รับค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับบีบมือหนาของเขาไว้แน่น “มินจะรักและดูแลพี่ติณณ์ไปตลอดชีวิตค่ะ”

ติณณ์บรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามรูปหยดน้ำลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉัน ก่อนที่ฉันจะสวมแหวนทองคำขาวเรียบหรูลงบนนิ้วนางของเขาเช่นกัน

“ขอประกาศให้ทั้งสองคน เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง… เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้”

ติณณ์ประคองใบหน้าของฉันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม โน้มตัวลงมอบจุมพิตที่แสนหวาน อบอุ่น และตราตรึงใจ เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องไปทั่วทั้งโบสถ์ เจ้าสัวไพศาลที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาแห่งความสุขอย่างไม่ปิดบัง

และในจังหวะนั้นเอง…

“แอ้… แอ้…”

เสียงร้องใสๆ ของทารกน้อยดังแทรกขึ้นมาจากแถวหน้า

ป้าสายอุ้มเด็กชายวัยสี่เดือนเศษในชุดสูททักซิโด้ตัวจิ๋วเดินเข้ามาหาเราสองคน

เด็กชายตฤณ อัครไพศาล หรือ ‘น้องตฤณ’ แก้วตาดวงใจของเราสองคน เด็กน้อยที่มีใบหน้าและดวงตาสีสนิมเหล็กถอดแบบมาจากติณณ์ราวกับพิมพ์เดียวกัน

ติณณ์รับลูกชายตัวน้อยเข้าสู่อ้อมแขนอย่างชำนาญ เขาก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกเบาๆ ก่อนจะโอบแขนอีกข้างหนึ่งรวบเอวของฉันเข้าแนบชิด

เราสามคนยืนเคียงข้างกันท่ามกลางแสงแดดสีทองอบอุ่นยามอัสดง

ฉันมองดูผู้ชายตรงหน้า… ผู้ชายที่เคยเป็นเจ้าของคฤหาสน์อันเย็นเยียบ ผู้ชายที่เคยซ่อนความรักและความเจ็บปวดไว้ใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา

แต่ในวันนี้… เขาคือสามีที่แสนดี คือพ่อที่อบอุ่น และคือโลกทั้งใบของฉัน

จากหญิงสาวธรรมดาๆ ที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ ‘คนคั่นเวลา’ ที่นั่งรอวันถูกทิ้งขว้างอยู่ในกรงแก้ว

บัดนี้… ฉันได้รู้แล้วว่า กรงแก้วใบนั้น แท้จริงแล้วคือเกราะกำบังที่สร้างขึ้นมาจากความรักอันยิ่งใหญ่ และเมื่อพายุร้ายพัดผ่านพ้นไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่… ก็คือความรักอันเป็นนิรันดร์ที่จะไม่มีสิ่งใดในโลกมาพรากเราจากกันได้อีกต่อไป.