เสียงเคาะปริศนาตีสอง: เมื่อเด็กหญิง 6 ขวบกับความลับหลังกำแพงห้องสมุดเปลี่ยนชะตาชีวิตทั้งคฤหาสน์
บทที่ 2
อากาศในห้องสมุดตอนตีสองเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
เสียงเคาะสามครั้งนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
มันไม่ได้เป็นเสียงเคาะที่เกิดจากลมพัด
มันไม่ได้เป็นเสียงหนูแทะไม้หรือท่อประปาเก่าขยายตัว
มันเป็นจังหวะที่จงใจ หนักแน่น และมีสติสัมปชัญญะ
ผมยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตูห้องทำงาน สายตาจับจ้องไปที่ผนังห้องสมุด
เงาของชั้นหนังสือไม้โอ๊คโบราณทอดยาวลงบนพื้นพรมสีเลือดหมู
มีอากำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เด็กหญิงตัวน้อยยังคงแบกน้องสาววัยทารกไว้บนหลัง ทารกน้อยเริ่มขยับตัวส่งเสียงอ้อแอ้ในคอเบาๆ
“ได้ยินไหมคะ… คุณดูคา?”
เสียงกระซิบของมีอาสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
ผมค่อยๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กหญิง
“ได้ยินแล้ว”
“มันคืออะไรเหรอคะ?”
“ฉันยังไม่รู้ แต่เธอไม่ต้องกลัว”
ผมเอื้อมมือไปแตะไหล่เล็กๆ ที่กำลังสั่นเทาของเธอเบาๆ
ไหล่นั้นบางมาก บางจนผมรู้สึกได้ถึงกระดูกใต้ผืนผ้าฝ้ายเก่าๆ
“วางเครื่องดูดฝุ่นลงก่อนเถอะ มีอา”
“แต่หนูยังทำความสะอาดไม่เสร็จเลยนะคะ”
“พอแล้ว คืนนี้ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
“คุณดูคาจะไม่ไล่แม่ของหนูออกใช่ไหมคะ?”
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและความหวาดกลัวที่เด็กวัยหกขวบไม่ควรจะต้องแบกรับ
หัวใจของผมกระตุกวูบด้วยความรู้สึกละอายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมเป็นนักเจรจา เป็นที่ปรึกษาด้านกฎหมายและการเงินที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในบอสตัน
ผมกุมชะตาชีวิตของบริษัทมหาชนมูลค่าหลายพันล้านเหรียญ
แต่ผมกลับไม่เคยรับรู้เลยว่า คนที่ดูแลปัดกวาดบ้านให้ผมทุกวัน กำลังเผชิญกับนรกแบบไหนอยู่
“ฉันจะไม่ไล่แม่ของเธอออกแน่นอน ฉันสัญญา”
น้ำตาหยดหนึ่งเอ่อล้นออกมาจากดวงตากลมโตของเด็กหญิง
“ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”
“บอกฉันมาก่อนว่าแม่เธอเป็นอะไรกันแน่?”
มีอากลืนน้ำลายลงคอพลางปาดน้ำตาออกจากแก้มมอมแมม
“แม่ไอเป็นเลือดค่ะ… แม่ลุกไม่ไหวมาสองวันแล้ว”
“ทำไมไม่พาแม่ไปโรงพยาบาล?”
“พวกเราไม่มีเงินค่ะ… บัตรประกันสุขภาพของแม่ก็หมดอายุไปนานแล้ว”
คำตอบเรียบง่ายแต่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผม
“แล้วพ่อของเธอล่ะ?”
เด็กหญิงก้มหน้ามองพื้นห้อง แววตาหม่นแสงลงทันที
“พ่อหายไปตั้งแต่ก่อนลิลี่จะเกิดค่ะ… มีคนบอกว่าพ่อหนีหนี้ไป”
ผมถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วกดโทรออกทันที
ปลายสายส่งเสียงสัญญาณรอสายเพียงสองครั้งก่อนจะมีเสียงงัวเงียตอบรับ
“ฮัลโหล แดเนียล? ตีสองกว่าแล้วนะ มีเรื่องด่วนอะไรเหรอ?”
นั่นคือเสียงของด็อกเตอร์วิลเลียมส์ แพทย์ประจำตระกูลและเพื่อนสนิทของผม
“วิล มีเหตุฉุกเฉินที่บ้านฉัน”
“นายบาดเจ็บเหรอ?”
“ไม่ใช่ฉัน… เป็นแม่บ้านของฉันกับลูกๆ ของเธอ”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“อาการไอเป็นเลือด อ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น ฉันอยากให้นายจัดทีมแพทย์และรถพยาบาลส่วนตัวมารับตัวเธอไปที่คลินิกของนายเดี๋ยวนี้”
วิลเลียมส์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
“เข้าใจแล้ว อีกยี่สิบนาทีฉันจะส่งทีมไปถึงบ้านพักคนงานด้านหลังคฤหาสน์”
“ขอบใจมาก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดส่งบิลมาที่บัญชีส่วนตัวของฉันโดยตรง”
ผมวางสายแล้วหันกลับมามองมีอา
“หมอกำลังจะมาพาแม่เธอไปรักษาแล้วนะ”
ดวงตาของเด็กหญิงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ
“จริงเหรอคะคุณดูคา?”
“จริงสิ คราวนี้เธอส่งน้องสาวมาให้ฉันอุ้มก่อนได้ไหม?”
มีอาลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสายตาที่จริงจังของผม เธอก็ค่อยๆ ปลดปมผ้าคลุมไหล่สีฟ้าออก
ผมรับตัวทารกน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
ลิลี่ตัวเบาราวกับขนนก ผิวพรรณซีดเซียวและลมหายใจแผ่วเบา
ผมไม่ได้อุ้มเด็กทารกมานานหลายปีแล้ว ความอบอุ่นที่ไร้เดียงสานี้ทำให้ความเย็นชาในใจของผมพังทลายลงทีละน้อย
ก๊อก…
ก๊อก…
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมและดูเหมือนจะเร่งเร้าขึ้น
มีอาสะดุ้งตัวโยนแล้วรีบขยับเข้ามายืนชิดขาของผม
“ได้ยินไหมคะ… เขาเคาะอีกแล้ว”
“มีอา ฟังฉันนะ”
“คะ?”
“เธออุ้มน้องไว้ก่อน แล้วไปนั่งรอที่โซฟาตัวใหญ่ตรงนั้น อย่าขยับไปไหนจนกว่าฉันจะบอก เข้าใจไหม?”
เด็กหญิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ผมส่งทารกกลับไปให้อย่างระมัดระวัง
มีอากอดน้องสาวไว้แนบอกแล้วเดินไปนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม
ผมเดินตรงเข้าไปในห้องสมุด ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและมั่นคง
ห้องสมุดแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่สิบเก้า ผนังทั้งหมดบุด้วยไม้โอ๊คสีเข้มขัดมัน
ชั้นหนังสือสูงตระหง่านจรดเพดานสูงสี่เมตร เต็มไปด้วยหนังสือประวัติศาสตร์ กฎหมาย และวรรณกรรมหายาก
ผมเดินตรงไปยังจุดที่มีอาชี้เมื่อครู่
มันคือชั้นหนังสือฝังผนังส่วนที่ลึกที่สุดของห้อง ติดกับมุมหน้าต่างโค้ง
ผมยกมือขึ้นสัมผัสเนื้อไม้โอ๊คอันเย็นเฉียบ
ไม่มีร่องรอยของการขยับเขยื้อน ไม่มีฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย
ผมเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณบอกเวลาตีสองสิบห้านาที
แกรก… แกรก…
คราวนี้ไม่ใช่เสียงเคาะ
แต่มันคือเสียงครูดเบาๆ เหมือนเล็บมือคนกำลังพยายามตะกุยผิวไม้อย่างสิ้นหวัง
ขนแขนของผมลุกชันไปทั้งตัว
“ใครอยู่ข้างในนั้น?”
ผมเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงต่ำและทรงอำนาจ
เสียงครูดหยุดชะงักลงทันที
ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดจนแทบจะบีบหัวใจ
ผมใช้กำปั้นเคาะกลับไปที่ผนังไม้สามครั้ง
ตึง… ตึง… ตึง…
ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาในทันที
ผมเริ่มพิจารณาโครงสร้างของผนังห้องอย่างละเอียดรอบคอบ
ตามแบบแปลนเดิมของคฤหาสน์หลังนี้ที่ผมซื้อต่อมาจากตระกูลเก่าแก่เมื่อสิบปีก่อน ผนังด้านนี้ควรจะเป็นแนวกำแพงอิฐหนาสองชั้นที่กั้นระหว่างตัวอาคารหลักกับเรือนกระจกด้านนอก
แต่มิติของความลึกระหว่างห้องนี้กับแนวกำแพงด้านนอกมันดูไม่สมส่วนกันเลย
มันมีช่องว่างที่หายไปอย่างน้อยหนึ่งเมตรครึ่ง
ทำไมผมถึงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน?
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เพียงแค่ในฐานะที่หลับนอนและที่ทำงาน
ผมไม่เคยสนใจประวัติศาสตร์ดำมืดหรือความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชายคาบ้านของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ผมเดินสำรวจไปตามสันหนังสือบนชั้น
หนังสือปกหนังเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
ผมลองดึงหนังสือออกมาทีละเล่มเพื่อตรวจสอบด้านหลัง
เล่มแรก… ว่างเปล่า เป็นเพียงแผ่นไม้ทึบ
เล่มที่สอง… ว่างเปล่า
จนกระทั่งมือของผมสัมผัสกับหนังสือประมวลกฎหมายปี 1892 เล่มหนาเตอะ
เมื่อผมออกแรงดึง ตัวเล่มกลับไม่ยอมขยับออกมาข้างหน้า
มันติดแน่นอยู่กับฐานชั้นวาง
ผมลองออกแรงกดมันลงไปด้านล่างแทน
กริ๊ก…
เสียงสลักกลไกโลหะโบราณดังขึ้นจากด้านในลึกๆ
มีอาร้องอุทานเบาๆ มาจากทางห้องทำงาน
“คุณดูคาคะ… ผนังมันขยับได้!”
ผมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อดูภาพรวม
ชั้นหนังสือไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนสร้างติดตายกับผนังปูน ค่อยๆ หมุนเอียงเปิดออกอย่างช้าๆ
บานพับเหล็กขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
กลิ่นอับชื้น กลิ่นฝุ่นผงโบราณ และกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่รุนแรงปะทะเข้าที่ใบหน้าของผมทันที
มันคือประตูลับที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน
เบื้องหลังชั้นหนังสือไม่ใช่กำแพงอิฐทึบอย่างที่ผมเคยเข้าใจ
แต่มันคือช่องทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงไปในความมืดมิด
บันไดหินแคบๆ ดิ่งลึกลงไปสู่ชั้นใต้ดินที่ไม่มีระบุไว้ในพิมพ์เขียวใดๆ ของเมืองบอสตัน
ผมหยิบไฟฉายพลังงานสูงที่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมากดเปิด
ลำแสงสีขาวสว่างจ้าส่องทะลุผ่านม่านฝุ่นหนาทึบเข้าไปในช่องทางเดินลับ
บันไดหินมีคราบตะไคร่น้ำแห้งกรังเกาะอยู่ตามขอบ
และสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกก็คือ…
บนพื้นฝุ่นหนาเตอะที่บันไดขั้นแรก มีรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดจางๆ ประทับอยู่
รอยนั้นยังดูใหม่สด เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
“คุณดูคา… มีอะไรอยู่ข้างในนั้นเหรอคะ?”
เสียงของมีอาดังกังวานขึ้นมาจากด้านหลัง เธอเดินอุ้มน้องสาวมายืนเกาะกรอบประตูห้องสมุดด้วยความอยากรู้อยากเห็นระปนความกลัว
“มีอา ถอยออกไป อย่าเข้ามาใกล้เด็ดขาด”
ผมสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเฉียบขาดที่สุดเท่าที่เคยใช้มา
เด็กหญิงชะงักฝีเท้าและถอยหลังกลับไปทันที
ในจังหวะนั้นเอง เสียงไซเรนเบาๆ ของรถพยาบาลส่วนตัวก็ดังแว่วเข้ามาจากทางประตูรั้วด้านหน้าคฤหาสน์
แสงไฟวับวาบสีแดงและน้ำเงินสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้อง
ทีมแพทย์ของวิลเลียมส์มาถึงแล้ว
ผมรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง อย่างน้อยเกรซก็จะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที
ผมเดินกลับไปหามีอาที่ห้องทำงาน
“ทีมหมอมาถึงแล้ว พวกเขาจะไปรับแม่ของเธอ เดี๋ยวฉันจะให้คนสนิทพาเธอสองคนตามไปที่โรงพยาบาลนะ”
“แล้วคุณดูคาจะไม่ไปด้วยกันเหรอคะ?”
“ฉันมีเรื่องต้องสะสางที่นี่ก่อน”
“แต่ว่า… ในกำแพงนั้นมันน่ากลัวมากนะคะ”
มีอาเงยหน้ามองผม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างจริงใจ
“ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันดูแลตัวเองได้”
ผมหยิบเสื้อโค้ตตัวหนาของผมมาคลุมร่างของมีอากับน้องสาวเอาไว้เพื่อกันลมหนาว
ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อบ้านสูงวัยและบอดี้การ์ดส่วนตัวของผมสองคนก็รีบวิ่งขึ้นมาบนห้องทำงานด้วยสีหน้าแตกตื่น
“นายท่านครับ! เกิดอะไรขึ้นครับ? มีรถพยาบาลเข้ามาในพื้นที่…”
“มาร์คัส พาทีมแพทย์ไปที่บ้านพักของเกรซทันที ดูแลให้เธอได้รับการรักษาที่ดีที่สุด”
“ครับท่าน!”
“และพามีอากับเด็กคนนี้ขึ้นรถตามไปด้วย จัดห้องพักที่ดีที่สุดในโรงพยาบาลเอกชนให้พวกเขา”
มาร์คัสมองเด็กทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ถามอะไรมากความ รีบก้มหัวรับคำสั่งทันที
“แล้วนายท่านล่ะครับ?”
“ฉันจะอยู่ที่นี่ มาร์คัส… นายส่งบอดี้การ์ดที่ไว้ใจได้ที่สุดมาให้ฉันสองคน พร้อมอาวุธ”
สีหน้าของมาร์คัสเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อได้ยินคำว่าอาวุธ
“มีผู้บุกรุกเหรอครับท่าน?”
“มากกว่านั้นเยอะ รีบไปจัดการเรื่องคนป่วยก่อน เดี๋ยวนี้”
“รับทราบครับ!”
มาร์คัสประคองมีอาที่กำลังอุ้มน้องสาวเดินออกไปจากห้อง
ก่อนจะพ้นประตูไป มีอาหันกลับมามองผมอีกครั้ง
“ขอบคุณนะคะ… คุณดูคา ขอให้คุณปลอดภัยนะคะ”
ประตูห้องทำงานปิดลง ความเงียบสงัดกลับคืนมาสู่คฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง
ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่อ้าปากรออยู่หลังชั้นหนังสือ
แสงไฟฉายในมือของผมยังคงส่องนิ่งไปที่รอยเลือดบนบันไดหิน
ความจริงบางอย่างที่ถูกฝังไว้ใต้บ้านหลังนี้มานานหลายสิบปี กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้
และผมจะไม่ยอมถอยหลังกลับไปเด็ดขาด
บทที่ 3
สองนาทีต่อมา แฟรงก์กับโทมัส บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน
ทั้งคู่สวมชุดสูทสีเข้มและพกปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรไว้ใต้เสื้อคลุม
“นายท่านครับ มีอะไรให้พวกเรารับใช้ครับ?”
แฟรงก์ถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือที่เปิดอ้าออก
ดวงตาของอดีตนาวิกโยธินอย่างแฟรงก์หรี่ลงทันที สัญชาตญาณความระแวดระวังถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“นี่มันทางเดินลับเหรอครับท่าน?”
“ใช่ และเพิ่งมีคนเปิดมันออกเมื่อไม่นานมานี้”
ผมชี้ไฟฉายไปที่รอยเลือดบนบันไดหิน
โทมัสก้มลงตรวจสอบรอยเลือดทันที เขาสวมถุงมือยางแล้วใช้ปลายนิ้วแตะดูความเหนียวข้น
“เลือดยังไม่แห้งสนิทครับนายท่าน น่าจะไม่เกินสองถึงสามชั่วโมง”
“มีใครบางคนอยู่ในนั้น หรืออาจจะบาดเจ็บอยู่ข้างล่าง”
ผมดึงลิ้นชักเหล็กใต้โต๊ะทำงานออกมา ปลดล็อกรหัสผ่านแล้วหยิบปืนพกลูกโม่โคลท์ขนาด .38 ของพ่อผมออกมาตรวจสอบลูกกระสุน
กระสุนหกนัดถูกบรรจุไว้อย่างสมบูรณ์
“นายท่านจะลงไปด้วยตัวเองเหรอครับ? มันอันตรายเกินไป ให้พวกผมลงไปเคลียร์พื้นที่ก่อนดีกว่าครับ”
แฟรงก์เอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง
“นี่คือบ้านของฉัน แฟรงก์… ไม่มีตารางนิ้วไหนในบ้านหลังนี้ที่ฉันจะปล่อยให้คนอื่นเข้าไปจัดการโดยที่ฉันไม่รู้เห็น”
น้ำเสียงของผมเด็ดเดี่ยวจนไม่มีใครกล้าทัดทานอีก
“โทมัสนำหน้า นายท่านอยู่ตรงกลาง ผมจะระวังหลังให้เองครับ”
แฟรงก์จัดกระบวนทัพอย่างรวดเร็ว โทมัสชักปืนพกออกมาพร้อมปลดห้ามไก ไฟฉายติดปลายปืนส่องสว่างนำทางลงไปในอุโมงค์มืด
เราทั้งสามคนค่อยๆ ก้าวลงบันไดหินแคบๆ ทีละก้าว
เสียงฝีเท้ากระทบกับแผ่นหินดังสะท้อนก้องในความเงียบ
อากาศยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งเย็นยะเยือกและหนาทึบไปด้วยกลิ่นเหม็นอับของเชื้อราและฝุ่นผงโบราณ
ผนังอุโมงค์สร้างขึ้นจากหินแกรนิตขนาดใหญ่ที่เรียงซ้อนกันอย่างประณีต บ่งบอกว่ามันถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกับตัวคฤหาสน์ในยุคก่อนสงครามกลางเมืองอเมริกา
“ระวังพื้นลื่นครับนายท่าน”
โทมัสเตือนเบาๆ ขณะที่เราเดินลงมาถึงชานพักบันไดขั้นสุดท้าย
เบื้องหน้าของเราคือทางเดินทอดยาวประมาณยี่สิบเมตร ปลายทางมีประตูไม้โอ๊คเสริมเหล็กหนาเตอะปิดแง้มอยู่เล็กน้อย
รอยเลือดหยดเป็นทางยาวไปตามพื้นหิน มุ่งตรงไปยังประตูบานนั้น
“มีคนถูกลากเข้าไป หรือไม่ก็กำลังคลานเข้าไปครับ”
โทมัสกระซิบบอกพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่ช่องว่างของประตู
ผมยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้หยุดรอฟังเสียง
ภายในห้องด้านหลังประตูบานนั้น มีเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ผสมกับเสียงหอบหายใจอย่างทรมาน
“ฮือ… ช่วยด้วย… ใครก็ได้…”
เสียงนั้นแหบพร่าและฟังดูอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด แต่มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณร้ายหรือปีศาจตนใด
มันคือเสียงของมนุษย์… มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและกำลังจะหมดลมหายใจ
“เข้าไป!”
ผมออกคำสั่งกระชับ
โทมัสใช้เท้าถีบประตูไม้เปิดออกอย่างแรงและก้าวเข้าไปในห้องพร้อมกับเล็งปืนไปรอบทิศทาง
“เคลียร์! ปลอดภัยครับนายท่าน!”
ผมกับแฟรงก์รีบก้าวตามเข้าไปติดๆ
ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ความโกรธแค้นและความสะเทือนใจแล่นพล่านขึ้นมาในอกของผมพร้อมๆ กัน
ห้องใต้ดินลับแห่งนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องกักขังขนาดเล็ก มีเตียงเหล็กเก่าๆ ที่นอนขึ้นรา และโซ่ตรวนที่ยึดติดอยู่กับผนังหิน
บนพื้นข้างเตียง มีร่างของชายชราคนหนึ่งนอนขดตัวจมกองเลือดอยู่
เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครงชัดเจน หนวดเคราสีขาวรุงรังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นดิน
ที่ข้อมือข้างซ้ายของเขามีรอยแผลเหวอะหวะจากการพยายามดึงตัวเองให้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนเหล็กที่เพิ่งถูกตัดขาดออกไปหมาดๆ
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุดคือใบหน้าของชายชราคนนั้น
แม้กาลเวลาและความทรมานจะเปลี่ยนเขาไปมากเพียงใด แต่โครงหน้าและดวงตาสีเทาคู่นั้น…
ผมจำเขาได้!
“คุณวิกเตอร์?!”
ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด
ชายชราค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แววตาที่พร่ามัวมองมาที่ผมด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด
“แด… แดเนียล… ใช่เธอจริงๆ เหรอ?”
เสียงแหบแห้งหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แตกแห้งเป็นแผล
วิกเตอร์ แวนเดอร์บิลต์ อดีตมหาเศรษฐีผู้ใจบุญและเป็นเจ้าของเดิมของคฤหาสน์หลังนี้
ตามข่าวที่ลงหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับเมื่อสิบปีก่อน วิกเตอร์ แวนเดอร์บิลต์ ได้ประสบอุบัติเหตุเรือยอชต์ระเบิดและจมลงสู่ก้นมหาสมุทรแอตแลนติก ร่างของเขาไม่เคยถูกค้นพบ
และหลังจากนั้นไม่นาน ทนายความตัวแทนของตระกูลแวนเดอร์บิลต์ก็ได้นำคฤหาสน์หลังนี้และทรัพย์สินหลายรายการออกมาขายทอดตลาด ซึ่งผมเป็นผู้ชนะการประมูลซื้อคฤหาสน์หลังนี้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้คือ…
เขาไม่เคยตายในทะเล!
เขาถูกขัง ลืม และทรมานอยู่ในห้องใต้ดินลับใต้บ้านของตัวเองมาตลอดสิบปีเต็ม!
“อย่าเพิ่งขยับครับคุณวิกเตอร์! แฟรงก์ ไปตามทีมแพทย์ฉุกเฉินลงมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”
ผมรีบคุกเข่าลงข้างร่างของชายชรา ถอดเสื้อสูทของตัวเองออกมาคลุมร่างที่สั่นเทาของเขาไว้
“รับทราบครับ!” แฟรงก์รีบวิ่งย้อนกลับขึ้นไปทางบันไดหินทันที
“แดเนียล… ฉัน… ฉันนึกว่าจะต้องตายอยู่ในนี้เสียแล้ว…”
น้ำตาของชายชราไหลอาบแก้มที่ตอบซูบ
“คุณรอดแล้วครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ใครทำแบบนี้กับคุณ? บอกผมมาเถอะครับ!”
วิกเตอร์พยายามสูดหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก มือที่ผอมแห้งจับแขนเสื้อของผมไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา
“ริชาร์ด… หลานชายสารเลวของฉัน…”
คำตอบนั้นทำให้จิ๊กซอว์ทุกชิ้นในหัวของผมเริ่มต่อกันเป็นภาพที่ชัดเจน
ริชาร์ด แวนเดอร์บิลต์ หลานชายคนเดียวของวิกเตอร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังและเป็นลูกค้าลูกความคนสำคัญคนหนึ่งของสำนักงานกฎหมายของผม!
ริชาร์ดคือคนที่ขายคฤหาสน์หลังนี้ให้ผมเมื่อสิบปีก่อน
“มันวางยาฉัน… จัดฉากเรื่องเรือระเบิด… แล้วขังฉันไว้ที่นี่เพื่อฮุบมรดกและทรัพย์สินทั้งหมด…”
วิกเตอร์ไอออกมาเป็นลิ่มเลือดสีคล้ำ
“ทำไมมันถึงไม่ฆ่าคุณตั้งแต่แรกล่ะครับ?”
“รหัสผ่าน… ตู้นิรภัยลับในสวิตเซอร์แลนด์… และกรรมสิทธิ์ที่ดินเหมืองแร่ในแอฟริกา… เอกสารตัวจริงถูกซ่อนไว้ในที่ที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่รู้… มันทรมานฉันมาหลายปี… เพื่อบีบให้ฉันบอกที่ซ่อน…”
ความโหดเหี้ยมอำมหิตของริชาร์ดช่างเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการได้
การขังคนแก่ไว้ในห้องมืดใต้ดินนานถึงสิบปี ให้อาหารเพียงประทังชีวิต และคอยมาทรมานเพื่อเค้นเอาความลับ
“แล้วคืนนี้เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมคุณถึงหลุดออกมาได้?”
“มันมาหาฉันเมื่อหัวค่ำ… ขู่ว่าจะฆ่าฉันคืนนี้ถ้าไม่ยอมเซ็นเอกสารโอนหุ้นฉบับสุดท้าย… ฉันแกล้งทำเป็นยอมจำนน… บอกว่าเอกสารซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินส่วนลึก…”
วิกเตอร์หายใจหอบถี่ขึ้น
“พอมันเผลอ… ฉันใช้เศษกระเบื้องที่แอบเก็บไว้แทงเข้าที่ตามัน… มันกรีดร้องแล้ววิ่งหนีออกไป… แต่ก่อนไปมันล็อกประตูเหล็กบานนอกไว้… ฉันใช้คีมตัดเหล็กเก่าๆ ที่มันทิ้งไว้พยายามตัดโซ่… แล้วคลานขึ้นมาตามทางระบายอากาศ…”
“เสียงเคาะนั่น… คือคุณพยายามขอความช่วยเหลือใช่ไหมครับ?”
ชายชราพยักหน้าช้าๆ
“ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ข้างบน… ฉันได้ยินเสียงเครื่องดูดฝุ่น… ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายเคาะผนังไม้… หวังว่าจะมีใครสักคนได้ยิน…”
ถ้าไม่ใช่เพราะมีอา…
ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กหญิงวัยหกขวบที่ยอมเสี่ยงทำงานแทนแม่เพื่อปกป้องครอบครัวของเธอ
ถ้าไม่ใช่เพราะความช่างสังเกตและความไร้เดียงสาของเธอที่กล้าเอ่ยถามผม
วิกเตอร์ แวนเดอร์บิลต์ คงจะต้องนอนตายอย่างโดดเดี่ยวและทรมานอยู่ในหลุมศพใต้ดินแห่งนี้ไปตลอดกาล
“คุณปลอดภัยแล้วครับคุณวิกเตอร์ ผมสัญญาด้วยเกียรติของผมว่า ริชาร์ดจะต้องชดใช้อย่างสาสม”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วลงมาจากบันไดหิน
ไม่ใช่เสียงของแฟรงก์หรือทีมแพทย์
แต่มันคือเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ รุนแรง และเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง
“ไอ้แก่! แกคิดว่าแกจะหนีรอดไปได้งั้นเหรอ?!”
เสียงตะโกนแหบห้าวของริชาร์ดดังก้องเข้ามาในอุโมงค์
โทมัสยกปืนขึ้นประทับบ่าทันที พลางก้าวไปยืนบังหน้าผมกับวิกเตอร์ไว้
“นายท่าน ระวังครับ! มันมีอาวุธ!”
เงาร่างของชายคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องใต้ดิน
ริชาร์ด แวนเดอร์บิลต์ ในสภาพที่บ้าคลั่ง ดวงตาข้างขวาของเขาถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ
ในมือขวาของเขาถือปืนลูกซองสั้นแบบแฝดขนานจ่อตรงมาข้างหน้า
เมื่อสายตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของเขาเห็นผมยืนอยู่ข้างๆ วิกเตอร์ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความบ้าคลั่งกลายเป็นความตกใจสุดขีด
“แดเนียล?! แก… แกมาทำอะไรที่นี่?!”
“ฉันควรจะเป็นคนถามคำถามนั้นมากกว่านะ ริชาร์ด”
ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ประจันหน้ากับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว
“นี่คือบ้านของฉัน… และชายคนที่แกขังไว้เหมือนหมูเหมือนหมา ก็คือลุงแท้ๆ ของแกเอง”
“หุบปาก! แกไม่เกี่ยวเรื่องนี้ แดเนียล!”
ริชาร์ดแผดเสียงหัวเราะอย่างเสียสติ
“สมบัติทั้งหมดของตระกูลแวนเดอร์บิลต์มันควรจะเป็นของฉัน! ไอ้แก่นี่มันลำเอียง! มันจะยกทุกอย่างให้มูลนิธิการกุศลงี่เง่าพวกนั้น! ฉันแค่เอาสิ่งที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมา!”
“ด้วยการขังลุงตัวเองไว้ในนรกสิบปีเนี่ยนะ?”
“ถ้ามันยอมบอกรหัสตู้เซฟตั้งแต่ปีแรก มันก็ไม่ต้องทรมานแบบนี้หรอก!”
ริชาร์ดยกปืนลูกซองขึ้นเล็งมาที่หน้าอกของผม
“แต่มันจบแล้วล่ะแดเนียล… ในเมื่อแกรู้ความลับนี้แล้ว ฉันคงปล่อยให้แกมีชีวิตรอดออกไปไม่ได้ พรุ่งนี้เช้า ข่าวจะลงว่า ทนายความชื่อดัง แดเนียล ดูคา ถูกโจรบุกปล้นบ้านและยิงเสียชีวิตพร้อมกับซากศพปริศนาในห้องใต้ดิน!”
นิ้วชี้ของริชาร์ดเริ่มเกร็งเข้าหาไกปืน
“วางปืนลงเดี๋ยวนี้ ริชาร์ด!” โทมัสตะโกนเตือน
“ไปลงนรกซะทั้งคู่เถอะ!”
ริชาร์ดตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนทันที
ปัง!
เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาทสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดินแคบๆ จนแก้วหูแทบฉีกขาด!
บทที่ 4
ประกายไฟสว่างวาบขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันดินปืนสีขาวคลุ้ง
แต่ร่างที่ล้มฟุบลงกับพื้นหินกลับไม่ใช่ผมหรือโทมัส
ริชาร์ด แวนเดอร์บิลต์ ยืนเบิกตากว้างด้วยความช็อก ปืนลูกซองในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครม
ที่หัวไหล่ซ้ายของเขามีรูกระสุนขนาดเก้ามิลลิเมตรเจาะทะลุ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาตามแรงดันของชีพจร
เบื้องหลังของริชาร์ด แฟรงก์ยืนถือปืนเล็งนิ่งอยู่ในท่ายิงอย่างสมบูรณ์แบบ
แฟรงก์ไม่ได้มาคนเดียว ข้างหลังเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบพร้อมอาวุธครบมืออีกสี่นายกรูตามเข้ามาในห้องทันที
“ทิ้งอาวุธแล้วยกมือขึ้นเหนือศีรษะ! เดี๋ยวนี้!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจตะโกนก้องห้องใต้ดิน
ริชาร์ดที่บาดเจ็บสาหัสและหมดหนทางสู้ ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและความพ่ายแพ้
“จับกุมตัวเขาซะ ข้อหาพยายามฆ่า และกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยทรมาน”
ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเฉียบคม
เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้าควบคุมตัวริชาร์ด ใส่กุญแจมือไพล่หลังทันที
ทีมแพทย์ฉุกเฉินที่ติดตามมาด้านหลังรีบปรี่เข้ามาปฐมพยาบาลวิกเตอร์ แวนเดอร์บิลต์ อย่างรวดเร็ว
สายน้ำเกลือ ออกซิเจน และผ้าห่มกันหนาวถูกนำมาใช้อย่างเป็นระบบ
วิกเตอร์ถูกนำตัวขึ้นเปลพยาบาลอย่างระมัดระวัง
ก่อนที่เปลจะถูกยกผ่านหน้าผมไป ชายชราเอื้อมมือที่สั่นเทามาจับมือของผมไว้อีกครั้ง
“ขอบใจมากนะ… แดเนียล… ขอบใจที่ช่วยชีวิตฉัน…”
“คุณปลอดภัยแล้วครับคุณวิกเตอร์ พักผ่อนเถอะครับ ที่เหลือผมจะจัดการเองทั้งหมด”
วิกเตอร์พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความโล่งใจที่รอคอยมานานถึงสิบปี
ขบวนเปลพยาบาลนำร่างของเขากลับขึ้นไปสู่แสงสว่างด้านบน
ผมยืนมองห้องใต้ดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยคราบเลือดอยู่ครู่หนึ่ง
ความยุติธรรมอาจจะมาช้าไปสิบปี แต่มันก็มาถึงในที่สุด
ผมเดินตามทุกคนขึ้นมายังห้องทำงานด้านบน
แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องสมุด
ชั้นหนังสือไม้โอ๊คยังคงเปิดอ้าอยู่ แต่มันไม่ได้ดูน่ากลัวหรือมีความลับดำมืดอีกต่อไป
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการให้เลขาฯ ส่วนตัวระงับธุรกรรมทางการเงินทั้งหมดของริชาร์ด แวนเดอร์บิลต์ และเตรียมเอกสารฟ้องร้องคดีอาญาและคดีแพ่งขั้นสูงสุด
จากนั้น ผมก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมืองทันที
ที่ชั้นผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีของโรงพยาบาล
บรรยากาศเงียบสงบและอบอุ่น
ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องพักฟื้นขนาดใหญ่
ภาพแรกที่ผมเห็นคือ เกรซ แม่บ้านของผม เธอกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาด
ใบหน้าของเธอยังคงดูอ่อนล้าและซีดเซียว แต่มีสีเลือดฝาดกลับคืนมาบ้างแล้ว และไม่มีอาการหอบเหนื่อยหรือไอเป็นเลือดอีกต่อไป
ทีมแพทย์ของวิลเลียมส์วินิจฉัยว่าเธอเป็นโรคปอดบวมขั้นรุนแรงจากการทำงานหนักและขาดการพักผ่อน แต่โชคดีที่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะตรงจุดได้ทันท่วงที จึงพ้นขีดอันตรายแล้ว
ข้างเตียง มีเปลเด็กอ่อนสีฟ้าอ่อนตั้งอยู่ ทารกน้อยลิลี่กำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุขหลังจากได้ดื่มนมจนอิ่มท้อง
และบนเก้าอี้โซฟาข้างเตียง…
เด็กหญิงมีอากำลังนอนหลับขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์เนื้อนุ่ม มือน้อยๆ ของเธอยังกอดตุ๊กตาหมีตัวใหม่ที่พยาบาลนำมาให้อย่างแนบแน่น
เมื่อเกรซเห็นผมเดินเข้ามาในห้อง เธอทำท่าจะพยายามลุกขึ้นนั่งเพื่อทำความเคารพ
“อย่านอนเฉยๆ เถอะเกรซ ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก”
ผมรีบยกมือห้ามและก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง
น้ำตาของเกรซไหลรินออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้
“ท่านคะ… คุณแดเนียล… ดิฉัน… ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ”
เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจ
“ดิฉันไม่ควรปล่อยให้มีอาขึ้นไปบนห้องทำงานของท่านเลย… เด็กคนนั้นไม่รู้เรื่องอะไร… โปรดอย่าลงโทษแกเลยนะคะ ทั้งหมดเป็นความผิดของดิฉันเองคนเดียวค่ะ”
ผมมองดูผู้หญิงที่ทำงานรับใช้ในบ้านของผมมาแปดปีเต็มด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ
เธอพร้อมที่จะปกป้องลูกของเธอเสมอ แม้ในยามที่ตัวเองกำลังจะหมดลมหายใจ
“เกรซ… เธอไม่ต้องขอโทษอะไรฉันทั้งนั้น”
ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยใช้กับใคร
“ถ้าจะมีความผิดเกิดขึ้นในเรื่องนี้ คนที่ผิดคือฉันเอง”
เกรซมองหน้าผมด้วยความประหลาดใจ
“ฉันปล่อยให้เธอทำงานหนักในบ้านของฉันมาแปดปีโดยไม่เคยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเลยสักครั้ง ฉันไม่เคยรู้ว่าเธอต้องแบกรับภาระอะไรไว้บ้าง ฉันขอโทษจริงๆ”
“คุณแดเนียลคะ… ไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะ…”
“และที่สำคัญที่สุด เกรซ…”
ผมหันไปมองมีอาที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ
“ลูกสาวของเธอ… มีอา… เธอคือฮีโร่ตัวจริง”
ผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เกรซฟังอย่างละเอียด
เรื่องเสียงเคาะหลังผนังห้องสมุด เรื่องประตูลับ เรื่องคุณวิกเตอร์ แวนเดอร์บิลต์ และการจับกุมริชาร์ด
เกรซรับฟังด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“พระเจ้าช่วย… มีอาเคยบอกดิฉันเรื่องเสียงเคาะนั้นหลายครั้งแล้ว… แต่ดิฉันคิดว่าแกแค่กลัวความมืดและจินตนาการไปเอง…”
“ถ้าไม่ใช่เพราะความช่างสังเกตและความกล้าหาญของมีอา คุณวิกเตอร์คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงเช้านี้”
ผมหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เตรียมมาวางลงบนโต๊ะข้างเตียง
“นี่คืออะไรคะท่าน?” เกรซถามด้วยความสงสัย
“เมื่อเช้านี้ หลังจากคุณวิกเตอร์ได้รับการรักษาจนปลอดภัยและมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์แล้ว ท่านได้ให้ทนายความประจำตัวร่างเอกสารมอบอำนาจและพินัยกรรมฉบับใหม่ขึ้นมาทันที”
ผมเปิดซองเอกสารออก
“คุณวิกเตอร์มอบเงินรางวัลนำจับและช่วยเหลือชีวิตให้แก่ครอบครัวของเธอเป็นจำนวนเงินห้าล้านเหรียญดอลลาร์”
เกรซเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า
“หะ… ห้าล้านเหรียญ?! ท่านคะ… มัน… มันมากเกินไปค่ะ! ดิฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!”
“มันเทียบไม่ได้เลยกับสิบปีแห่งความทุกข์ทรมานที่คุณวิกเตอร์ต้องเผชิญ และชีวิตที่เธอได้ช่วยเอาไว้”
ผมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
“นอกจากนี้ ในส่วนของฉัน… ฉันได้จัดตั้งกองทุนการศึกษาเพื่อความมั่นคงในอนาคตให้แก่มีอาและลิลี่ ทั้งค่าเล่าเรียนตั้งแต่ชั้นประถมจนจบมหาวิทยาลัย และค่ารักษาพยาบาลตลอดชีวิตของทุกคนในครอบครัวเธอ โดยทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิดูคา”
น้ำตาของเกรซพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เธอพนมมือขึ้นไหว้ผมด้วยความซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้
“บุญคุณครั้งนี้… ดิฉันและลูกๆ จะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยค่ะคุณแดเนียล… ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกเกรซ ขอบคุณหัวใจที่บริสุทธิ์ของลูกสาวเธอเถอะ”
ในจังหวะนั้นเอง มีอาก็ค่อยๆ ขยี้ตาตื่นขึ้นมา
เด็กหญิงตัวน้อยมองไปรอบๆ ห้องด้วยความงัวเงีย ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่แม่ของเธอ
“แม่คะ!”
มีอารีบกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งโผเข้ามากอดเกรซที่เตียงทันที
สองแม่ลูกกอดกันแน่น ร่ำไห้ด้วยความโล่งอกและความสุขที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง
มีอาหันมามองผม ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงเปล่งประกายความสดใสและไร้เดียงสา
“คุณดูคาคะ… คนในกำแพงปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?”
ผมยื่นมือออกไปลูบศีรษะของเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน
“ปลอดภัยแล้วจ้ะมีอา… ปลอดภัยเพราะเธอเลยนะ”
มีอายิ้มกว้างจนเห็นฟันกระต่ายน่ารัก
“แล้ว… คุณดูคาจะไม่เหงาแล้วใช่ไหมคะ?”
คำถามของเด็กหญิงทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมคิดว่าตัวเองต้องการเพียงแค่ความเงียบ ความสำเร็จ และอำนาจเงินตรา
แต่ความจริงแล้ว บ้านหลังใหญ่หลังนั้นมันช่างเหน็บหนาวและว่างเปล่าเหลือเกิน
“ไม่เหงาแล้วล่ะ” ผมตอบพร้อมรอยยิ้มจริงใจที่ไม่ได้ปรากฏบนใบหน้านี้มานานหลายปี
“เพราะต่อไปนี้ บ้านหลังนี้จะไม่ใช่แค่ที่ทำงานของฉันคนเดียวอีกต่อไป… แต่จะเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความสุข ความหวัง และชีวิตใหม่ของพวกเราทุกคน”
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาเต็มห้อง อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งการเริ่มต้นใหม่
ความมืดมิด เสียงเคาะปริศนา และความกลัวที่เคยหลอกหลอนคฤหาสน์หลังนี้ ได้มลายหายไปจนสิ้น
เหลือไว้เพียงความอบอุ่นแห่งชีวิต และหัวใจอันยิ่งใหญ่ของเด็กหญิงตัวน้อยที่เปลี่ยนโลกทั้งใบไปตลอดกาล.
— จบบริบูรณ์ —