สามีลืมวางสายตอนตะคอกใส่: แอบได้ยินคำบอกรักชู้ สู่การชนแก้วแฉประจานกลางโต๊ะอาหารวันครบรอบ บทที่ 2 แสงไฟสีนวลจากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะอาหารส่องกระทบผิวน้ำใสในแก้วที่ฉันถืออยู่จนเกิดประกายวาววับ   บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบงันลงทันตาเห็น   ทุกคนต่างมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังในตอนแรก   แม่สามีนั่งกุมมือพ่อสามีพลางทอดสายตาอ่อนโยนมาให้  …

    เวลาตีสามตรงท่ามกลางความมืดมิด ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความกระหายน้ำ และเห็นแม่สามีที่แสร้งทำเป็นคนพิการเดินไม่ได้ กำลังคุกเข่าเอาเบบี้ออยล์ชโลมบันไดไม้สักทีละขั้น หวังให้ฉันกับลูกในท้องเจ็ดเดือนลื่นตกบันไดคอหักตาย เพื่อฮุบเงินกองทุนมรดกแปดสิบล้านบาท บทที่ 2 เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงบันไดไม้สักอันโอ่อ่า   มันเป็นสุ้มเสียงที่ชวนให้กระเพาะอาหารบิดเกร็งจนคลื่นเหียน   ร่างหนาของภวินท์ไถลครูดไปตามสันเหลี่ยมของขั้นบันไดสูงชันสิบห้าขั้นอย่างไม่อาจทรงตัว  …

    บัตรเครดิตของฉันถูกปฏิเสธตอนกำลังรูดยื่นซื้อผ้าอ้อมกับนมผงให้ลูกสาววัยแปดเดือน แต่พอยกหูโทรหาสามี เขากลับตอบเสียงเย็นชาว่าไม่ใช่เรื่องของเขา พร้อมกับเสียงแม่ผัวที่แทรกเข้ามาด่าว่าฉันเป็นแค่เหลือบไรเกาะลูกชายกิน บทที่ 2 เสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเรือนไม้โบราณในห้องนอนเด็กยังคงเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ   กริ๊ก… กริ๊ก… กริ๊ก…   ทว่าเสียงนั้นกลับดังกึกก้องและหนักหน่วงในโสตประสาทของก้อง  …

    ฉันอุ้มลูกแฝดแรกเกิดกลับมาจากโรงพยาบาล แต่กลับพบว่าแม่สามีย้ายเข้ามานอนในห้องนอนใหญ่ของฉัน และสามีสั่งซื้อตู้เย็นหลังใหม่แยกไว้กินกับแม่ พร้อมสั่งหน้าตาเฉยว่า “ต่อจากนี้ ค่ากินอยู่ของเธอกับลูกสองคน ออกเงินซื้อกินเองนะ บทที่ 2 เสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของภวิศดังก้องไปทั่วห้องโถงชั้นล่าง   หยดเหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมขึ้นมาตามไรผมและขมับของเขาอย่างรวดเร็ว   แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือหนาสั่นระริกจนผิวกาแฟดำด้านในกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น…

อพบเมียรักและลูกน้อยทนหิวโซในเพิงหมาแหงน และการชำระแค้นสายเลือดทรยศที่ต้องจดจำไปจนวันตาย!… ขบวนรถยนต์หรูหราสีดำขลับแบรนด์ยุโรปจำนวนห้าคัน แล่นเรียงรายเข้าสู่ถนนดินลูกรังของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล ท่ามกลางความตื่นตะลึงของชาวบ้านที่ออกมายืนมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น รถคันกลางซึ่งเป็นรถโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) รุ่นสั่งทำพิเศษ จอดสนิทที่หน้าประตูเหล็กดัดสีทองอร่ามของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทรีบก้าวลงมาเปิดประตูรถ พร้อมกับค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม ร่างสูงใหญ่ของ ‘ภาคิน’ มหาเศรษฐีหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่างามและทรงอำนาจ ในชุดสูทสั่งตัดราคาหลักแสน…

ฉันกับสามีแต่งงานกันได้แค่เดือนเดียว แต่เขาไม่เคยใส่ใจฉันเลยสักนิด จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้สารภาพบางอย่างกับฉัน… อีกไม่กี่เดือนต่อมา วันที่เรารอคอยก็มาถึง เจคลงจากเรือไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ในวันนั้น ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงสามครั้ง ครั้งแรก ฉันแต่งตัว ฉันมองตัวเองในกระจก รู้สึกเหมือนกำลังจะไปงานรับศีลล้างบาป ฉันเปลี่ยนชุดอีกครั้ง ฉันใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อเชิ้ต…

    สามีส่งข้อความข้ามประเทศมาหาฉันตอนตีสองสี่สิบเจ็ดนาทีว่า: “พี่เพิ่งแต่งงานกับเลขาตัวเองที่บาหลี… ผู้หญิงจืดชืดน่าเบื่ออย่างเธอมันน่าสมเพชสิ้นดี ตอนที่ 2: ผู้หญิงที่เดินลงจากรถพร้อมสามี ไม่ใช่ภรรยาใหม่เพียงคนเดียว “พิม! แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” เสียงของธนากระแทกเข้าหูฉันก่อนที่ฝุ่นหน้าปากซอยจะจางลงด้วยซ้ำ แพรวาก้าวลงจากเบาะหลังช้าๆ ผ้าพันคอผืนบางปิดครึ่งหน้า ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นทาง…

ฉันยอมเข้าพิธีแต่งงานกับมหาเศรษฐีวัยแปดสิบเอ็ดปีที่ป่วยเจียนตายเพื่อแลกกับเงินห้าล้านบาทมารักษาชีวิตลูกชาย… ทว่าในคืนวันวิวาห์ ทันทีที่ประตูด้านในถูกลงกลอน เขากลับเปิดเซฟหยิบเอกสารลับที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ! ตอนที่ 2: คนสั่งเก็บยืนอยู่หน้าประตู “คนที่สั่งเก็บลูกชายของฉัน… ชื่ออะไรคะ” เสียงของฉันแหบไปหมด มือยังจับรูปถ่ายนั่นแน่นจนขอบกระดาษยับไปทั้งแท่ง ท่านเจ้าสัวยังไม่ทันเปิดปากตอบ เสียงกลอนประตูดิจิทัลก็ดังขึ้นก่อน “ติ๊ก” ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกจากด้านนอกโดยไม่มีใครเคาะ คุณหญิงดวงเดือนยืนอยู่ตรงชายประตู…