“ในขณะที่สามีพาสมาชิกครอบครัวทั้งหกคนบินลัดฟ้าไปเสวยสุขที่ซิดนีย์ด้วยเงินในบัญชีของฉัน ฉันกลับเซ็นสัญญาขายเพนต์เฮาส์หรูร้อยล้านที่พวกเขากลั่นแกล้งเหยียบย่ำฉันมาตลอดสามปีด้วยเงินสดทันที!” บทที่ 2 เสียงสัญญาณวางสายจากคุณเบน นายหน้าอสังหาริมทรัพย์มือทองเงียบสนิทลงไปแล้ว   ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่สามร้อยตารางเมตร เหลือเพียงความเงียบงันที่เยียบเย็นและว่างเปล่า   ฉันลดโทรศัพท์มือถือในมือลงอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของตัวเครื่องที่เพิ่งผ่านการใช้งาน   แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องลอดผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์จากพื้นจรดเพดาน ทอดเงายาวพาดผ่านพื้นหินอ่อนสีขาวคาร์รารานำเข้าจากอิตาลี…

    “เด็กหญิงตัวน้อยเท้าเปล่าเดินผ่านบอดี้การ์ดอาวุธครบมือสามสิบแปดคน แล้วปีนขึ้นมานอนหลับบนตักเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเยาวราช” บทที่ 2 เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาพกเรือนเงินในอุ้งมือสากของธาม   เดินสะดุดกึกกักเป็นจังหวะแผ่วเบา   ทว่าในโสตประสาทที่ตึงเขม็งของเจ้าพ่อแห่งเยาวราช   เสียงฟันเฟืองโลหะกระทบกันนั้นกลับดังกึกก้องกัมปนาท   ราวกับเสียงระฆังทองเหลืองใบยักษ์ที่ถูกกระหน่ำตีในคืนพายุคลั่ง  …

  ป้าข้างบ้านวิ่งมาโวยวายว่าได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากบ้านของฉันทุกบ่าย ทั้งที่ฉันอาศัยอยู่ตัวคนเดียวและออกไปทำงานออฟฟิศตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บทที่ 2 คำพูดประโยคนั้นของหญิงสาวแปลกหน้าทิ่มแทงทะลุแก้วหูของฉันราวกับเข็มพิษที่แช่เย็นจัด   อากาศภายในช่องแคบใต้เตียงนอนที่เคยอบอ้าวและเต็มไปด้วยฝุ่นผง ราวกับพลันลดฮวบลงจนกลายเป็นจุดเยือกแข็งในพริบตาเดียว เลือดทุกหยดในกายของฉันหยุดไหลเวียน ปลายมือและปลายเท้าเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก ฉันนอนคว่ำหน้าแนบชิดกับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เย็นเยียบ คางเกยอยู่บนท่อนแขนของตัวเองที่เกร็งแข็งจนสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้   ฉันต้องใช้ฟันหน้ากัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงรสชาติคาวกร่อยของหยดเลือดที่ซึมออกมา เพื่อสะกดกลั้นเสียงหวีดร้องและเสียงสะอื้นที่กำลังทะลักล้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ…

พ่อสามีหลุดขำออกมาเบาๆ กลางห้องพิจารณาคดีเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาตัวคนเดียวโดยไม่มีทนาย เพราะคิดว่าฉันคงจนตรอกจนไม่มีเงินจ้างใครมาสู้คดีหย่า… โดยไม่รู้เลยว่า ก่อนจะยอมทิ้งทุกอย่างมาเป็นแม่บ้าน ฉันคือนายทหารพระธรรมนูญที่ว่าความคดีหนักๆ มาตลอดสิบปี!”… ตอนที่ 2: แฟ้มเดียวทำให้สามีหยุดยิ้ม “กราบเรียนศาลที่เคารพ แฟ้มนี้คือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีครอบครัวจำนวน 47 รายการ ตลอด 7…

สามปีหลังจากภรรยาเสียชีวิต ผมกลับมาที่บ้านพักบนดอยเพื่อตัดใจปล่อยวาง แต่เด็กหญิงฝาแฝดสองคนที่นั่งคุดคู้อยู่ตรงชานระเบียง กลับเอ่ยชื่อของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ… บทที่ 2 เสียงกิ่งสนแห้งที่หักสะบั้นดังเปรี๊ยะ แว่วสะท้อนผ่านไอหมอกหนาทึบ มันไม่ใช่เสียงสัตว์ป่าหากิน จังหวะการย่ำเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้า บ่งบอกชัดเจนว่าคือฝีเท้าของมนุษย์ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่หลับใหลสั่งให้ผมดึงร่างผอมกะหร่องของเด็กหญิงฝาแฝดทั้งสองคนเข้าสู่อ้อมกอดทันที ผมกางแขนทั้งสองข้างออก บดบังร่างเล็กๆ ของพลอยและพราวไว้ด้านหลังแผ่นอกกว้างของตัวเอง มือน้อยๆ…

  “ในขณะที่สามีพาสมาชิกครอบครัวทั้งหกคนบินลัดฟ้าไปเสวยสุขที่ซิดนีย์ด้วยเงินในบัญชีของฉัน ฉันกลับเซ็นสัญญาขายเพนต์เฮาส์หรูร้อยล้านที่พวกเขากลั่นแกล้งเหยียบย่ำฉันมาตลอดสามปีด้วยเงินสดทันที!” บทที่ 2 เสียงสัญญาณวางสายจากคุณเบน นายหน้าอสังหาริมทรัพย์มือทองเงียบสนิทลงไปแล้ว   ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่สามร้อยตารางเมตร เหลือเพียงความเงียบงันที่เยียบเย็นและว่างเปล่า   ฉันลดโทรศัพท์มือถือในมือลงอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของตัวเครื่องที่เพิ่งผ่านการใช้งาน   แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องลอดผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์จากพื้นจรดเพดาน…

หลังจากฉันเซ็นใบหย่า ฉันก็หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาดู… ในบัญชีมีเงินอยู่ 14.7 ล้านบาท! ในขณะที่อดีตสามีโยนเศษเงินให้แค่ 44,500 บาท เป็น “ส่วนแบ่ง” สินสมรส!   ตอนที่ 2 (PART 2)…

  จำใส่หัวกะโหลกของมึงไว้ว่ากูคือนักรบหน่วยซีล!” สามีตวาดลั่นก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของฉันต่อหน้าทหารเรือกว่าหนึ่งพันนายกลางลานพิธีสวนสนามสัตหีบ โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นกำลังจะฉุดอนาคตของเขาลงสู่ขุมนรก! ตอนที่ 2: ภรรยาที่เขาตบ กลับเป็นคนสั่งประหารอนาคตเขา “ท่านนายพล! อย่าไปเชื่อมันนะครับ!” ภานุวัชรตะโกนลั่น พยายามใช้แขนข้างที่ยังดีค้ำตัวลุกขึ้น แต่หัวไหล่ที่หลุดทำให้เขาทรุดกลับลงไปอีกครั้ง “ผู้หญิงคนนี้ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่! มันจงใจเข้ามาทำลายชีวิตผม มันต้องการใส่ร้ายผมต่อหน้าทหารทั้งกองทัพ!”…

 ชาวบ้านนินทาทหารหนุ่มที่กลับบ้านไร้เหรียญกล้าหาญ มีแต่รอยแผลเป็นเต็มตัว แต่วงเหล้าต้องเงียบกริบ เมื่อขบวนรถทหารแล่นเข้ามาพร้อมนายพลระดับสูงที่ตรงเข้าทำความเคารพเขา… ตอนที่ 2 ท่ามกลางลานดินหน้าบ้านไม้เก่า สายลมยามบ่ายเหมือนจะหยุดพัดลงกะทันหัน บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน น้าเดชที่ยืนเกาะรั้วร้านชำตาค้าง แก้วเหล้าขาวในมือสั่นระริกจนน้ำเหล้ากระฉอกรดหลังมือ แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเช็ด ชายขี้เมาทุกคนในวงต่างอ้าปากค้าง ขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลัง นายพลระดับสูงในเครื่องแบบลายพรางประดับดาวสี่ดวงบนอินทรธนู หน้าอกซ้ายแน่นขนัดไปด้วยแถบแพรและเหรียญเกียรติยศชั้นสูงสุด…