สามปีหลังจากการหย่าร้าง ผมเพิ่งได้รู้ความจริงว่าอดีตภรรยาแอบคลอดลูกแฝด และชายอื่นกำลังทำหน้าที่เป็นพ่อของเด็กที่สืบสายเลือดแท้ๆ ของผม.   2: ชายที่กอดลูกผมไม่ใช่พ่อของพวกแก “พี่ธีร์…” เสียงของอรินขาดหายไปกลางคำ ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วพลันไร้สีเลือดยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากของเธอสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ พวงกุญแจยังตกอยู่บนพื้น แต่เธอกลับไม่ก้มลงไปเก็บ ภาคินหันมาตามสายตาของเธอ เมื่อเห็นผมยืนอยู่หลังรั้วเหล็ก…

    แม้แพทย์จะบอกว่าภรรยาของผมเหลือเวลาอีกไม่เกินสามวัน แต่ในขณะที่แม่ของผมกำลังยืนตวาดลั่นหน้าห้องนอนเพื่อบังคับให้ปั๊มลายนิ้วมือฮุบที่ดิน ภรรยาที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายกลับส่งยิ้มอ่อนแรงแล้วกระซิบคำลาที่ทำให้หัวใจของผมแหลกสลาย! ตอนที่ 2: ภรรยาสิ้นใจ แต่แม่กลับยิ้มต่อหน้าศพ “พิมพ์…” ผมทรุดตัวลงข้างเตียง มือสั่นเทาแตะที่ลำคอของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีชีพจรอีกแล้ว ใบรายงานสารพิษยังตกอยู่แทบเท้าผม ขณะที่ดวงตาของพิมพ์ดาวค่อย ๆ…

  มหาเศรษฐีหนุ่มแกล้งนอนหลับเพื่อแอบทดสอบความซื่อสัตย์ของลูกสาวแม่บ้านวัยสามขวบ แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่เปรอะเปื้อนสีน้ำ คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยกลับพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตจนพังยับเยิน! บทที่ 2 เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องรับแขก ทว่าในโสตประสาทของผม สรรพเสียงรอบกายกลับดับวูบลงสนิท ดวงตาของผมจับจ้องนิ่งอยู่ที่แผ่นโลหะสีทองอร่ามที่โผล่พ้นคอเสื้อกันฝนสีเหลืองสดของเด็กหญิงตัวน้อย ล็อกเกตทองคำโบราณทรงรี สลักลวดลายดอกบัวตูมที่กำลังจะคลี่กลีบอย่างประณีตบรรจง รอยบากเล็กๆ ตรงขอบด้านล่างซ้าย… รอยตำหนิที่เกิดจากปลายมีดแกะสลักของช่างทองเก่าแก่ในย่านเยาวราชเมื่อห้าปีก่อน ช่างทองที่ผมก้มหัวขอร้องให้ช่วยเร่งมือทำข้ามวันข้ามคืน…

มหาเศรษฐีหนุ่มแกล้งนอนหลับเพื่อแอบทดสอบความซื่อสัตย์ของลูกสาวแม่บ้านวัยสามขวบ แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่เปรอะเปื้อนสีน้ำ คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยกลับพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตจนพังยับเยิน! บทที่ 2 เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องรับแขก ทว่าในโสตประสาทของผม สรรพเสียงรอบกายกลับดับวูบลงสนิท ดวงตาของผมจับจ้องนิ่งอยู่ที่แผ่นโลหะสีทองอร่ามที่โผล่พ้นคอเสื้อกันฝนสีเหลืองสดของเด็กหญิงตัวน้อย ล็อกเกตทองคำโบราณทรงรี สลักลวดลายดอกบัวตูมที่กำลังจะคลี่กลีบอย่างประณีตบรรจง รอยบากเล็กๆ ตรงขอบด้านล่างซ้าย… รอยตำหนิที่เกิดจากปลายมีดแกะสลักของช่างทองเก่าแก่ในย่านเยาวราชเมื่อห้าปีก่อน ช่างทองที่ผมก้มหัวขอร้องให้ช่วยเร่งมือทำข้ามวันข้ามคืน เพื่อนำมามอบให้เป็นของขวัญวันครบรอบแก่ผู้หญิงคนหนึ่ง…

  พ่อสามีหลุดขำออกมาเบาๆ กลางห้องพิจารณาคดีเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาตัวคนเดียวโดยไม่มีทนาย เพราะคิดว่าฉันคงจนตรอกจนไม่มีเงินจ้างใครมาสู้คดีหย่า… โดยไม่รู้เลยว่า ก่อนจะยอมทิ้งทุกอย่างมาเป็นแม่บ้าน ฉันคือนายทหารพระธรรมนูญที่ว่าความคดีหนักๆ มาตลอดสิบปี!”   ตอนที่ 2: แฟ้มเดียวทำให้สามีหยุดยิ้ม “กราบเรียนศาลที่เคารพ แฟ้มนี้คือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีครอบครัวจำนวน 47 รายการ…

สามปีหลังจากภรรยาเสียชีวิต ผมกลับมาที่บ้านพักบนดอยเพื่อตัดใจปล่อยวาง แต่เด็กหญิงฝาแฝดสองคนที่นั่งคุดคู้อยู่ตรงชานระเบียง กลับเอ่ยชื่อของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ บทที่ 2 เสียงกิ่งสนแห้งที่หักสะบั้นดังเปรี๊ยะ แว่วสะท้อนผ่านไอหมอกหนาทึบ มันไม่ใช่เสียงสัตว์ป่าหากิน จังหวะการย่ำเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้า บ่งบอกชัดเจนว่าคือฝีเท้าของมนุษย์ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่หลับใหลสั่งให้ผมดึงร่างผอมกะหร่องของเด็กหญิงฝาแฝดทั้งสองคนเข้าสู่อ้อมกอดทันที ผมกางแขนทั้งสองข้างออก บดบังร่างเล็กๆ ของพลอยและพราวไว้ด้านหลังแผ่นอกกว้างของตัวเอง มือน้อยๆ…

หลังจากฉันเซ็นใบหย่า ฉันก็หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาดู… ในบัญชีมีเงินอยู่ 14.7 ล้านบาท! ในขณะที่อดีตสามีโยนเศษเงินให้แค่ 44,500 บาท เป็น “ส่วนแบ่ง” สินสมรส! ตอนที่ 2 (PART 2) เสียงนาฬิกาปลุกเรือนแรกดังขึ้นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง…

ราชาคอนกรีตเห็นเมียเก่านับเศษเหรียญซื้อขนมปังให้ลูกแฝด ก่อนรู้ความจริงว่าเป็นลูกแท้ๆ จึงยอมทิ้งดีลหมื่นล้านเพื่อทวงคืนครอบครัว   PART 2: รอยร้าวในเงามืดและความจริงใต้เศษเหรียญ เสียงสัญญาณตัดสายจากโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของนาธาน แฮร์ริสัน เขายืนอยู่ใต้เสาไฟสลัวริมทางเท้าหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าซอมซ่อแถบเซาท์ไซด์ของชิคาโก ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาเอาฝุ่นและเศษกระดาษปลิวว่อนผ่านปลายรองเท้าหนังขัดมันสั่งตัดพิเศษราคาหลายพันดอลลาร์ รถเมอร์เซเดส-มายบัคสีดำมะเมี่ยมของเขาจอดเทียบอยู่ข้างทางเท้าที่ขรุขระ รอยสีพ่นกำแพงข้างทางช่างดูขัดตากับความโอ่อ่าของรถยนต์ที่เขานั่งมา ชายผู้กุมชะตากรรมของโครงการก่อสร้างระดับหมื่นล้าน ชายที่นักการเมืองและนายธนาคารทั่วประเทศต้องก้มหัวให้ แต่ในวินาทีนี้…

สองชั่วโมงก่อนขึ้นเรือสำราญ แม่ยกห้องของฉันให้น้องสาว บอกว่าลูกของเธอมีพ่อ… สิบวันต่อมาฉันส่งพวกเขาทุกคนเข้าคุก     PART 2 : เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งแว่วผ่านประตูกระจกระเบียงเข้ามาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในห้องพักโรงแรมริมทะเลที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าของภามและเพลงที่นอนกอดตุ๊กตาหลับสนิท ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกให้ลูกทั้งสองคนอย่างแผ่วเบา รอยคราบน้ำตาจางๆ ยังคงติดอยู่บนแก้มของน้องเพลง คำถามที่ว่า…

  Ma, huwag ka nang sumama sa cruise. Ayaw ni Clarisse na may ibang kasama. Pamilya…